Zo wil ik wel 90 worden!

Mijn schoonvader is 90 geworden, een hele leeftijd. We hebben het uitgebreid gevierd. Mijn schoonvader is nog goed gezond van lichaam en geest en redt zich nog aardig in zijn eentje, met een beetje ondersteuning. Ik denk dat zijn zonnige aard, positiviteit en humor daarbij ook meespelen. Het is altijd gezellig als hij er is. Hij is geïnteresseerd in de mensen om zich heen, in de wereld. Zo is hij voor veel mensen een graag geziene gast, wat ook zeker helpt.
Mijn schoonmoeder overleed nu bijna twee jaar geleden. De laatste jaren zorgde mijn schoonvader haar. Na een knieoperatie ging het niet goed meer met haar, ze had altijd pijn en kon niet goed meer lopen. Toen ook nog bleek dat ze een vorm van bloedkanker had, was het duidelijk dat ze geen jaren meer zou leven. In december vierde ze uitgebreid haar 85-jarige verjaardag, maar toen kwam het noodlot. Ze viel van de trap, terwijl ze een ligbedkussen mee wilde nemen voor mijn zoon zijn nieuwe huis. In plaats van op verjaarsvisite komen, vertrok ze met de ambulance naar het ziekenhuis en wij er achteraan. Haar heup was gebroken. Na een eerste moeizame anderhalve week van operatie en niet opknappen maar juist achteruit gaan, bleek dat de kanker door had gezet. We kregen te horen dat ze aan haar laatste fase was begonnen. Toen ze wist dat ze ging sterven, wilde ze geen behandelingen meer. “Aan mijn lijf geen gedoe meer”, zei, “ik wil nog een leuke tijd hebben”. En we hebben een leuke, maar vooral bijzondere tijd met haar gehad. Elke avond toastten we met op het leven, zij twee slokken want eten en drinken ging niet meer, wij de rest. Vier het leven, zei ze elke dag maar weer. In een bijzonder moment met mij alleen zei ze tegen me, ik hou van je en je moet je hart gaan volgen. Uiteindelijk stierf ze drie weken na haar val.

Natuurlijk was mijn schoonvader verdrietig, net als wij allemaal. Maar hij zei gelijk, “ik moet verder, ik wil er nog een leuke tijd van maken.” En dat doet hij. Hij gebruikt alle hulpmiddelen die hem van pas komen, als hij maar komt waar hij wil komen. Dan de auto, dan de scootmobiel, dan zijn rollator. We ondersteunen hem ook als mantelzorger, maar het voelt nooit zwaar en kost geen energie. Hij wordt zeker ouder, maar geniet nog. Gaat in de zomer nog even naar het strand van Kijkduin en dan natuurlijk de zee in. Komt eten als hij wil en is zelfs nog vorig jaar met een kleinzoon naar Londen geweest.
We vierden zijn 90-ste verjaardag met alle mensen om hem heen, en dat waren dat er velen. Er was warmte in de zaal, mooie toespraken, maar de mooiste speech was van mijn schoonvader zelf. Hij nam alle aanwezigen mee in zijn leven. Verhalen uit de tweede wereldoorlog, over de zes jaar dat hij tuberculose had, zijn leven met mijn schoonmoeder, zijn kinderen, zijn werkzame leven en inmiddels zijn lange leven als gepensioneerde. Bezig met nadenken over de wereld, de natuur, de samenleving. Een hoop kennis en warmte. We hopen hem nog lang bij ons te mogen hebben in goede gezondheid. En ik dacht bij mezelf, zo wil ik ook wel 90 worden. Vandaag maar weer even zijn gras gemaaid, de schutting hersteld en een kop koffie gedronken. Hij redt het nog prima, mooi om te zien als iemand 90 is.