Make-over

Vroeger ging ik nooit zonder make-up de deur uit.

Nou hoefde het allemaal niet perfect hoor, maar ik vond het gewoon leuk om aandacht aan mezelf te besteden. Een leuk jurkje, een beetje mascara, lippenstift op en gaan.

De laatste jaren verdween dat langzaam. Eerst eigenlijk nog ongemerkt, maar naarmate mijn man meer zorg nodig kreeg werd alles anders. Mijn dagen vulden zich om zorg voor hem, onze jongste zoon, afspraken, het huishouden en zorgen dat alles bleef draaien.

Mezelf? Die kwam ergens onderaan een lange lijst terecht.

Voor ik het wist liep ik al maanden rond in dezelfde comfortabele kleding. Mijn haar meestal in een snelle staart. Make-up lag ergens achterin een la stof te verzamelen. En eerlijk? Het kon me niets meer schelen. Dacht ik…

Tot mijn vriendin op een ochtend voor de deur stond. “Jas aan” zei ze. Ik vroeg haar waarom: “Omdat ik je ontvoer. Jack is vanmiddag toch op de tuin (zijn dagbesteding) dus dat excuus kun je niet gebruiken”. Ik sputterde nog wat tegen, maar daar trok ze zich niets van aan.

Een uur later zat ik bij de kapper.

Daarna bij haar thuis aan de koffie waar ze even later kwam aanlopen met haar make-up tasje want ze ging me opmaken ook! Terwijl ze met een kwastje in de weer ging alsof ze een professioneel visagiste was begon ik al te mopperen. “Ik ben hier veel te moe voor hoor”. “Dat weet ik, daarom doe ik het” zei ze.

Toen ik uiteindelijk in de spiegel keek, schrok ik. Niet omdat ik er anders uitzag maar omdat ik mezelf weer zag. De tranen kwamen meteen…  Ik wist diep van binnen natuurlijk al lang dat ik mezelf een beetje was kwijtgeraakt. Alleen had ik geen energie meer gehad om er iets aan te doen.

Ze sloeg een arm om me heen. “Daar ben je weer” zei ze. En gek genoeg voelde dat ook zo. Sindsdien trek ik weer wat vaker iets leuks aan. Niet iedere dag want soms wint de joggingbroek nog steeds. Maar ik besteed wel weer een beetje aandacht aan mezelf. Niet voor anderen, voor mij.

Het mooiste kwam een paar weken later. Ik kwam naar beneden in een nieuwe blouse die al maanden ongebruikt in de kast hing. Mijn man keek op van zijn krant. “Zo”, zei hij. Ik vroeg wat hij bedoelde. “Je bent mooi. Ik krijg er de kriebels van in mijn buik”.

Dat was misschien wel het mooiste compliment dat ik in jaren had gekregen.

En Yvon, mijn vriendin? Die kreeg een bos bloemen van me, dat had ze meer dan verdiend.