Eigen tijd, wat een luxe

Sinds mijn man in het revalidatiecentrum verblijft, is mijn leven behoorlijk veranderd. Natuurlijk ben ik blij dat hij daar de zorg en begeleiding krijgt die hij nodig heeft. Maar dat betekent niet dat mijn eigen zorg voor hem ineens voorbij is. Het voelt soms nog hectischer dan wanneer hij thuis is.

Bijna iedere dag ga ik naar hem toe. Soms om iets te brengen, soms om te helpen met kleine dingen, maar vooral om er gewoon te zijn. Om te horen hoe het gaat, om hem een beetje moed in te spreken en om samen de dag door te nemen.

Ik werk nog twee dagen in de week en thuis probeer ik ondertussen alles draaiende te houden. Alles moet wel doorgaan natuurlijk. En eerlijk gezegd ben ik aan het einde van de dag vaak behoorlijk moe en zou het liefst eens een dag niet willen gaan.

Vorige week vertelde ik het eerlijk tegen mijn nichtje dat ik eigenlijk best eens een dagje thuis zou willen blijven. Niet omdat ik niet naar mijn man wil, maar omdat ik gewoon even op adem moet komen. Toch voelde ik me meteen schuldig toen ik het zei. Alsof ik hem in de steek zou laten.

Een dag later kreeg ik een berichtje van haar…

Ik heb met mijn moeder gesproken. Woensdag gaat zij en zondag ga ik zelf. Heb jij voorlopig twee dagen voor jezelf en hoef je niet naar het revalidatiecentrum. Geniet maar even van je rust zover dat mogelijk is. Ik moest het twee keer lezen. Had ze dat nou echt zo geregeld?

En dus bleef ik die dagen thuis. Ik heb uitgeslapen, rustig de dag begonnen en ben zelfs nog met een vriendin op pad gegaan. Zondag hou ik echt als een soort van rustdag, geen haast, geen tas inpakken, geen rekening houden met bezoektijden. Heerlijk.

Natuurlijk dacht ik wel aan mijn man. Maar ik wist dat hij in goede handen was en dat hij bezoek kreeg van mensen die om hem geven. Afgelopen maandag vroeg hij me hoe mijn zondag was geweest. Ik vertelde dat ik eigenlijk niet veel had gedaan maar dat het heerlijk voelde om even niets te hoeven. Hij moest er een beetje om lachen en zei dat hij kon zien dat het me goed had gedaan.

Het zijn maar twee dagen, maar wat voelt het fijn om even niet degene te zijn die alles moet regelen en overal aan moet denken. Ik ga er de komende weken extra van genieten!