‘Ik kom alleen even een kopje koffie drinken…’

Het was zaterdagmiddag. Een uur of twee.

‘Ik ga even bij mam langs,’ zei ik tegen mijn man. ‘Gewoon een kopje koffie drinken. Ben zo terug.’

Hij keek me aan en grijnsde.

‘Zal ik het eten dan maar vast voorbereiden?’

‘Doe niet zo gek. Ik ben hooguit een uurtje weg.’

Nou, dat liep anders.

Bij binnenkomst stond mijn moeder al in de deuropening.

‘Wat gezellig dat je er bent! De koffie staat klaar.’

Maar voordat ik mijn jas uit had, kwam de eerste vraag.

‘Zou jij misschien even naar de televisie willen kijken? Hij doet zo raar.’

Natuurlijk.

De televisie deed het overigens prima. Alleen stond hij op HDMI 2.

‘O, wat knap dat jij dat allemaal weet.’

Ik voelde me even een technisch wonder.

Op weg naar de keuken zag ik dat de wasmachine nog vol zat. De was van gisteren. Die inmiddels een beetje muf rook.

Dus eerst maar even opnieuw wassen.

In de koelkast stond een pak melk dat al vier dagen over de datum was. Daarnaast een bakje met iets waarvan ik niet meer kon vaststellen wat het ooit geweest was.

‘Mam, zal ik de koelkast even opruimen?’

‘Ach kind, dat hoeft toch niet? Jij komt toch voor de gezelligheid?’

Dat klopte. In theorie.

Terwijl ik de koelkast uitruimde, ging de telefoon.

De apotheek.

Er was iets met de herhaalrecepten. Of ik even wilde overleggen.

Natuurlijk wilde ik dat.

Daarna moest de huisarts nog gebeld worden. Nou ja, maandag dan. Dus zette ik een herinnering in mijn telefoon.

Even later ontdekte ik drie ongeopende brieven op het aanrecht. Eentje van de zorgverzekeraar, eentje van de gemeente en eentje waarvan mijn moeder zei dat het ‘vast reclame’ was.

Het bleek een betalingsherinnering.

Ook maar even regelen.

‘Wil je nu eindelijk eens komen zitten?’ riep mijn moeder vanuit de woonkamer.

‘Ja mam, ik kom eraan!’

Ik schonk mijn koffie in.

Koud.

Nieuwe koffie gezet.

Toen ik eindelijk op de bank zat, keek mijn moeder me tevreden aan.

‘Wat gezellig hè, zo samen.’

‘Ja mam, heerlijk.’

Ik nam mijn eerste slok.

‘O, nu je er toch bent…’

Daar kwam hij. De zin die iedere mantelzorger kent.

‘Zou je misschien nog even naar mijn telefoon willen kijken? Ik krijg steeds van die rare berichtjes.’

Een halfuur later had ik de telefoon weer aan de praat, de vuilnis buitengezet, een afspraak bij de kapper gemaakt en de boodschappen voor maandag op een briefje geschreven.

Toen keek ik op de klok.

Half vijf.

Tweeënhalf uur verder.

‘Nou mam, ik ga maar eens.’

Ze keek teleurgesteld.

‘Nu al? Je bent er nog maar net!’

Ik moest lachen.

‘Mam, ik ben hier al tweeënhalf uur.’

‘Echt waar? Nou, wat vliegt de tijd als het gezellig is.’

Bij de voordeur gaf ze me een dikke knuffel.

‘En denk je ook een beetje aan jezelf? Je bent altijd zo druk.’

Ik stapte in de auto en begon hardop te lachen.

Want wat moest ik anders?

Thuis vroeg mijn man hoe het geweest was.

‘Gezellig,’ zei ik.

‘Lekker koffiegedronken?’

‘Ja. Uiteindelijk wel.’

‘En verder?’

Ik dacht even na.

‘Ach, niet zoveel bijzonders.’

En precies daar zit het.

In dat ‘niet zoveel bijzonders’.

Want mantelzorg bestaat lang niet altijd uit grote zorgtaken, ingewikkelde medische handelingen of ingrijpende beslissingen.

Soms bestaat het uit een televisie die op het verkeerde kanaal staat. Een koelkast die moet worden opgeruimd. Een telefoontje naar de apotheek. Een rekening die anders blijft liggen.

Allemaal kleine dingen.

Maar die kleine dingen hebben één eigenschap: ze houden nooit op.

En ergens tussen die wasmachine, de medicijnen, de administratie en de boodschappen probeer je ook nog gewoon dochter of zoon te zijn.

Gewoon op bezoek te komen.

Gewoon samen te lachen.

Gewoon eens rustig een kopje koffie te drinken.

Want soms verlang je als mantelzorger niet naar een dag helemaal niets doen. Maar gewoon naar een bezoek waarbij je alleen maar op bezoek hoeft te zijn.

En de koffie?

Die zou ik de volgende keer gewoon als eerste opdrinken.

Althans, dat nam ik me voor.

Herkenbaar? Wat begon bij jou ooit als ‘ik kom alleen even een kopje koffie drinken’ en eindigde in een complete middag regelen?