Mijn ouders, zijn opa en oma

Ik ben moeder van een heerlijke zoon. Tenminste, dat vind ik meestal. Mijn zoon heeft extra begeleiding en zorg nodig en gaat naar het speciaal onderwijs. Ik doe dat allemaal met liefde, maar als alleenstaande moeder moet ik ook gewoon werken om de rekeningen te betalen. Soms voelt het alsof ik op drie plekken tegelijk moet zijn en op alle drie tekortschiet.

En nu begint hij ook nog eens te puberen…

Dat brengt weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Hij kan tegenwoordig behoorlijk uit zijn slof schieten. Ik merk dat hij mijn stress feilloos aanvoelt. Als ik moe ben, me zorgen maak over mijn werk of weer eens tien dingen tegelijk probeer te regelen, is hij sneller boos. En als hij boos wordt, raak ik weer gestrest. Je begrijpt: gezellig is soms anders.

Gelukkig heb ik mijn ouders nog. Ze zijn allebei op leeftijd en hebben zelf een groot gezin grootgebracht. Ik wil ze niet te veel belasten, maar wat ben ik blij met ze! Mijn ouders zijn geboren in Suriname en vooral mijn zoon hangt aan de lippen van zijn opa. Die kan prachtig vertellen over het leven daar en over de dingen die hij als jongen allemaal meemaakte. Mijn zoon kan daar uren naar luisteren. Geen grote mond, geen rollende ogen, geen ja, dat weet ik nou wel. Hij zit daar gewoon te luisteren en stelt de ene vraag na de andere.

En oma? Die zorgt ondertussen dat er iets lekkers op tafel komt. Ik ben zelf geen keukenprinses, dus je begrijpt dat mijn zoon het daar ook uitstekend naar zijn zin heeft. Als ik hem ophaal, heeft hij vaak al heerlijk gegeten. Soms voel ik me daar best schuldig over. Mijn ouders hebben hun kinderen grootgebracht, zijn zelf ouder geworden en verdienen ook hun rust. Moet ik wel zo vaak een beroep op ze doen?

Maar laatst gebeurde dit. Ik had vrij en mijn zoon die middag ook niet naar opa en oma gebracht. Ik vond dat ze al genoeg voor me deden. Maar wat denk je, gaat de bel staat mijn vader voor de deur. Hij kwam zijn jongen halen (zo hij dat zei) Toen ik hem later ophaalde zat mijn zoon zat naast opa, met zijn voeten opgetrokken op de bank.

In de keuken vertelde ik mijn moeder dat ik soms bang ben dat ik te veel van ze vraag. Ze keek me aan en zei: “Kind, wij zijn toch opa en oma? We vinden het heerlijk dat hij komt. En toen voegde ze eraan toe: Bovendien eet hij hier tenminste goed! Daar moesten we allebei om lachen.

Mijn gelukje is dus eigenlijk heel simpel: dat mijn zoon twee grootouders heeft bij wie hij helemaal zichzelf kan zijn. Die hem verhalen meegeven, hem verwennen en hem een plek bieden waar de rust soms vanzelf terugkomt. En dat ik zelf ouders heb die niet alleen mijn zoon opvangen, maar mij ook laten voelen dat ik er niet alleen voor sta.