Weg voor de rust #beerswereld #autisme

Terwijl ik dit schrijf is het woensdagmiddag. Mijn zoon is met de taxi thuis afgezet, zijn zusje is naar paardrijden, hond is met de uitlaatservice mee. Er komen geluiden uit zijn kamer die doen vermoeden dat hij in zijn grens-opzoekende bui is. Dat houdt in dat hij harde geluiden gaat maken, op zijn arm gaat blazen, een soort hoog geluid met hier en daar wat cijfers. Ook lijkt het of er een raar hard alarm afgaat in combinatie met een racebaan.

Zo kan ik het beste in de buurt komen van hoe het kan klinken hier in huis.

Gisteravond heb ik om half 11 nog even streng moeten zeggen dat hij moet slapen want hij ging maar door met heel hoog en hard het alfabet opnoemen samen met het benoemen dat hij geluid maakt, “geluid” .Heel grappig soms maar niet als je er zelf ook al om half 9 in ligt om het de volgende dag weer fris aan te kunnen, zeg maar.

Ik weet vanuit ervaring waar die geluiden vandaan komen. Of hij voelt zich niet lekker, hij heeft astma. Of hij zoekt op zijn eigen manier contact maar weet niet rekening te houden hoe dat dan hoort.

Hij kan zichzelf super goed vermaken, niemand nodig zolang hij maar stiften heeft, papier om te scheuren en zijn computer voor filmpjes. Wel moet hij altijd de hele dag door duidelijk maken welk cijfers en lettercombinatie hij van welke winkel en welke datum hoort te krijgen. Zijn hoofd is een wandelende reclame folder van de Xenos, Praxis, loods 5 en andere winkels waar je huisnummers en andere letters kan kopen.

Voor ik mijn enkels brak waren we heel vaak weg. Niet op vakantie maar we trokken er op uit. Ik zorgde ervoor dat we in het weekend soms 3 verschillende uitjes hadden. In de ochtend naar het bos waar hij dan altijd langs de sportbordjes voor joggers ging en luid de nummers ging herhalen terwijl hij tegen de paal aan stond naar boven kijken. Een interessant beeld leverde dat vast op.

In de middag gingen we vaak naar een speeltuin waar hij dan keihard ging schommelen, klimmen, in zijn eentje op de wip. Vaak ging hij met een krijtje de mooiste letters en cijfers tekenen op het asfalt met vaak een groepje verdwaasde kinderen bij hem die met open mond toekeken, hun ouders angstig kijkend vaak op een afstandje.

Daarna nog langs de supermarkt waar hij naarmate hij ouder werd opdrachten van mij kreeg om zijn lievelings spullen te zoeken.

Als het lekker weer was, fietsten we na het eten nog even naar de zee voor een avond duik. Mijn zoon is soort van een met de zee. Hij geniet van de golven, het spetteren met vlakke hand op het water. Toen zijn zusje geboren was ging zij dan ook gewoon mee in de buggy, draagzak of bakfiets.

Ik deed zo veel dat vriendinnen wel eens voorzichtig een opmerking maakten of het niet fijn was om ook eens niks te doen. Natuurlijk, zei ik dan maar ik wist dat niks doen betekende dat mijn zoon ging stuiteren in zijn kamer of de hele dag achter zijn computer hele bossen aan papier zou verscheuren en dat zijn kamermuren er ook van konden opknappen met cijfers letters of later gewoon “niet schrijven op de muur”. Van dat.

Ik ging niet alleen zo veel met hem weg maar ik deed dat ook om mijzelf rust te geven. Van lang fietsen, autorijden of zitten bij een speeltuin zag ik dat hij genoot en bezig was waardoor ik even “uit” kon zeg maar. Het werkte dus voor beiden.

Nu ik letterlijk niet eens de deur uit kan vanwege de vele portiektrappen in de hal en mijn been in het gips denk ik aan die tijden. Ik kwam net zijn kamer binnen en probeerde contact te maken door met zijn grapjes mee te doen, “is het avond? Neeee, het is middag etc. om te herrie wat te verzachten.

Op die manier kunnen we samen hard lachen en probeer ik hem tot samenspel te lokken wat best heel lastig is. Ik mis de tijd dat ik 3 keer per dag de deur uitging, 2 keer per dag is ook goed.

Komt vast ergens wel goed zeg ik dan altijd.