Vrije dagen

Heerlijk he? Al die vrije dagen. De buurvrouw kijkt me uitgerust aan, met nog altijd een mooi bruin tintje van hun vakantie naar Griekenland, of vergelijkbaar zonnig oord, deze meivakantie. ‘Voor ons niet,’ antwoord ik. ‘Kate is alle dagen thuis omdat de dagbesteding is gesloten. Dat is gezellig, maar ook best hard werken. Dus ik zal blij zijn als we weer terug gaan naar het normale ritme.’ Het flapt er zo uit. 

Een ‘ja, heerlijk he?’ was passender geweest. En had voorkomen dat mijn buurvrouw even niet meer wist wat ze moest zeggen, ietwat ongemakkelijk de sleutel in haar voordeur stak en mij snel gedag zei. Maar na de reeks vrije dagen van de afgelopen tijd kon ik het even niet meer opbrengen. Mijn optimistische filter is weggepaasd, verkoningsdagd, en verhemelvaart.

Mijn maandagochtend was ik al meerdere keren kwijt. Het enige moment in de week dat helemaal voor mijzelf is.  Op hooguit het doen van wat PGB- betalingen en luier- en medicijnbestellingen na, mag ik die dag lekker schrijven, therapeutisch het huis opruimen, of oefen ik met het weer eens lezen van een heus boek. Een dag die voor mij nog heiliger is dan alle christelijke feestdagen bij elkaar. Pinkster ook alvast meegerekend.

En dan heb ik het over die roostervrije dagen nog niet eens gehad. Want 4 mei was de opvang voor de gelegenheid ook dicht. Kwam wel zo handig uit. En dat gold voor de vrijdag na Hemelvaart natuurlijk ook. Als we toch bezig zijn… Maar na Pinkster zijn we er voorlopig weer vanaf.  Zeg ik ‘Heerlijk he, zo’n gewone week?’ Tegen de buurvrouw, of wie het maar horen wil. Waarbij die ander dat misschien wel een wat vreemde opmerking zal vinden. Tja, het ligt er maar aan welk perspectief je inneemt.