Trigger

Wanneer ik voor het eerst iemand het woord “trigger” heb horen gebruiken, weet ik niet precies meer, volgens mij is dat nog niet zo heel lang geleden. Ik herinner mij dat ik toen de betekenis heb opgezocht, en dat heb ik nu nogmaals gedaan.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Trigger

Kort gezegd kun je dit woord gebruiken als iemand of jezelf door een woord emotioneel wordt “uitgelokt”.

Wat het in de praktijk betekent, heb ik onlangs ervaren, en ik was er niet blij mee.

We hadden een gesprek met de revalidatiearts, en zij riep mij eerst naar binnen.

Ik vond dat vreemd, maar ze zou er wel een goede reden voor hebben, dacht ik.

Die had ze ook, want zo vertelde zij, het team en zij hadden bedacht dat jij misschien het beste begeleid kon gaan wonen, want dat zou mij ontlasten, en zij wilden voor ons allebei het beste (bereiken).

Ik had van alles verwacht, maar niet dit, en ik zag er ook geen heil in.

Jij zou het niet accepteren, je zou hels worden, zei ik, en je familie zou het ook nooit accepteren, en voor mij was het toch ook geen oplossing.

Ik moest er maar een weekje over nadenken, zei ze, en ze riep jou erbij, maar vervolgens werd er met geen woord meer gerept over begeleid wonen.

Dat was lekker, ik kon het jou dus zelf gaan vertellen.

Maar, hoe breng je zoiets, zodanig dat het jou niet zou verontrusten?

Als ik er gelijk achteraan zou zeggen, dat het voor mij ook geen oplossing was, en dat als het tussen jou en mij niet meer zou gaan, dat ik dan zelf wel weg zou gaan, leek het mij voldoende acceptabel uitgelegd, niet wetende dat het twee triggers in één werden voor jou.

Begeleid wonen, of ik weg bij jou!

Ik kon praten als Brugman, ik drong niet meer tot je door.

Paniek en boosheid wisselden elkaar af en je vertrouwde mij helemaal niet meer.

Je liet je je eigen huis niet uitzetten, en als ik bij je weg zou gaan, had je niks meer!

Je was niet tot bedaren te krijgen, het sudderde de hele week door, en je schoondochter moest mee naar de volgende afspraak, want zij zou er wel voor zorgen dat je in je eigen huis zou blijven.

Je zoon en schoondochter waren woedend op mij, want waar was ik mee bezig?!

Hallo, ik had dit niet bedacht, en ik had er ook niet mee ingestemd, toch?!

Nu was ik degene die getriggerd werd, door hun boosheid en wantrouwen.

Trimofantelijk kwam je terug van de afspraak met de revalidatiearts, want je schoondochter en jij hadden voorkomen dat je uit je huis weg moest.

Alsof dat een voldongen feit was geweest…..zucht.

Ik voelde mij uitgerangeerd, gepasseerd, gewantrouwd.

Dit sloeg een diepe wond in mij, waar ik nog steeds van moet herstellen.

De familiebanden zijn ondertussen ook beschadigd geraakt; hoe moet dit weer goed komen?

Hierna werd je in de twee volgende weken nog twee keer getriggerd, door de woorden “begeleid wonen” en “dagbesteding”, en ook het woord “taxivervoer” is beladen, want je associeert dat met vervoer voor verstandelijk beperkte mensen (zoals jij zelf ook bent).

Eén keer liep je van huis weg, ik niet wetend dat je weer getriggerd was, moest de politie je zelfs opsporen, en de tweede keer was dat met twee dames van het Sociaal Wijkteam erbij, die mij vroegen wanneer het eigenlijk zo mis was gegaan.

De woorden “begeleid wonen” vielen, en het maakte dat je opnieuw op tilt sloeg; niet tot bedaren te krijgen.

Je zoon die in de buurt was, liet zich op zijn beurt door jouw angst en boosheid ook weer triggeren, en richtte zich opnieuw tot mij als zijnde de “boevrouw”, met moeite tot bedaren te krijgen door beide dames, die ook geschokt waren.

Ik ben niet perfect, ik ben geen robot, maar mijn bedoelingen zijn goed.

Het is erg als er zoveel wantrouwen is.

Dat ik in geval van nood voor mijzelf zou kiezen (vertrekken) is erg, maar zoiets doe ik niet zo maar, dan heb ik wel eerst alles geprobeerd, maar ook voor dit standpunt krijg ik keihard de rekening gepresenteerd.

De gemoederen moeten nu bedaren en het is afwachten hoe het verder tussen ons zal gaan.

Wat een toestanden allemaal.