Participeren… linke soep!

Laatst was ik met Claudia mee, op fotoreportage bij een aantal hulpbehoevende ouderen. Geweldige verhalen gehoord, mooie foto’s mogen maken en heel veel inspiratie opgedaan voor toekomstige blogs. Vrolijke verhalen, trieste verhalen, alles kwam die ochtend aan bod. En van onze strakke planning bleef weinig over want als bepaalde mensen dan eindelijk hun verhaal kunnen doen, dan pakken ze natuurlijk gewoon dat momentje. En gelijk hebben ze!

Neem meneer de Vries, ver in de tachtig. Zijn vrouw in zit in een verzorgingshuis, zijn kinderen wonen niet in in de buurt en zelf heeft hij ook steeds meer hulp bij bepaalde dingen nodig. Hij vertelde dat de bank hem nu toch echt dringend had  verzocht om zijn betalingen middels internetbankieren te doen. Dus daar zat hij… letterlijk met de handen in zijn mooie grijze haren. Want hoe doe je dat dan? Meneer de Vries was gewend om de pc als tekstverwerker te gebruiken. Iets opzoeken op internet lukte ook nog wel. Maar hoe installeer je software? En wat doe je als je telkens een waarschuwing in beeld krijgt, die je niet vertrouwt? De bank dus maar gebeld. Helaas ging de informatie die hij kreeg, veel te snel en was de helpdesk totaal onbegrijpelijk voor hem. Dus toch maar weer zelf aan de slag. Zo heeft hij dagen in zijn eentje zitten modderen, terwijl de betalingen dringend gedaan moesten worden.

Toen hij gefotografeerd werd, aan zijn buro tussen al zijn vertrouwde papieren, vroeg hij of ik er soms verstand van had. Nou zit ik er niet mee om  een programmaatje op een computer te installeren. Maar je bezighouden met de bankzaken van een voor mij wildvreemde, dat is toch echt een ander verhaal.. Wat als je daar ge-emmer over krijgt? Ik voelde me er niet lekker over, maar om die man zo in de ellende laten zitten, dat doe je natuurlijk ook niet. Terwijl ik hem aanwijzingen gaf, vertelde hij dat zijn thuishulp hem vast wel wilde helpen met het overmaken, als ik maar kon zorgen dat zij de bankzaken samen konden doen.

Onderweg naar huis zat ik er nog eens over na te denken. Wat als je nou echt geen naasten in de buurt hebt en je wordt afhankelijk van je thuishulp, buren of andere vrijwilligers? Hulp met bankzaken gaat toch eigenlijk veel te ver om over te laten aan volslagen vreemden? Want hoe goed ken je deze mensen nou helemaal? En hoe weet je dat ze geen kwade zin hebben? Toevallig ken ik de thuishulp van meneer de Vries en vertrouw ik haar volledig. Maar hoe bizar is het dat je mensen die je nauwelijks kent, hulp moet vragen bij het doen van een simpele betaling? En zonder al te negatief te worden besef ik ineens dat participeren best linke soep kan zijn!