Op theevisite

Toen je 4 maanden in het revalidatiecentrum verbleef, was je daar natuurlijk niet de enige.

Gelukkig niet!

Je vond het verschrikkelijk om daar te zijn, had kamergenoten die je ’s nachts uit je slaap hielden met hun gesnurk, er waren mensen die de gezamenlijke TV voor zichzelf opeisten, maar je had daar ook een lotgenootje, die je vriendin  werd.

Jullie hadden steun aan elkaar, ergerden je aan dezelfde zaken.

Zij ging iets eerder naar huis dan jij, maar jullie beloofden contact met elkaar te houden, en eens bij elkaar op de thee te komen, en adresgegevens werden uitgewisseld.

Ik had haar ook ontmoet, in het revalidatiecentrum.

Weken gingen voorbij, en op een zondagochtend ging de telefoon.

Ik verstond haar naam niet, had wat moeite om haar te volgen, maar het bleek je vriendin te zijn.

Jij was blij verrast, want je moet altijd maar afwachten of zo’n vriendschap in tact blijft, eenmaal weer “buiten”.

Jullie hadden een gezellig gesprek, het deed je goed dat er iemand was die aan je dacht.

Na nog eens zo’n gesprek, wilden jullie bij elkaar langsgaan, want dat is leuker dan elkaar alleen maar spreken via de telefoon.

Leuk bedacht, maar hoe ging dat uitgevoerd worden?

Manmoedig had je tegen haar gezegd dat je met de trein zou komen, en zij zou jou daar dan opwachten.

O ja, zei ik, hoe dacht je daar dan te komen?

Jouw “reisavonturen” per trein staan nog vers in mijn geheugen gegrift.

In de tijd dat je nog werkte en niet meer met de auto naar je werk kon wegens je epileptische aanvallen, kon je eerst nog met de fiets en vervolgens met de pont over op je werkplek komen, maar daarna werd je helaas overgeplaatst naar een locatie verderop, en toen moest je met de trein.

We zaten net in de overgangsfase met de OV chipkaart.

Veel mensen hadden daar moeite mee en jij ook.

Je had nooit met het Openbaar Vervoer gereisd, het was een vreemde wereld voor jou.

Normaal gesproken was ik er bij om je de weg te wijzen, maar niet als je naar je werk ging.

Ik had het je goed uitgelegd, en het ging ook wel een paar keer goed.

Een keer had je je hoofd er niet goed bij, liep de Metro-ingang in, in plaats van de NS ingang, en daarmee begon de ellende.

Je wist van het in- en uitchecken bij de poortjes, maar je sloeg aan het dwalen, nam ook nog een verkeerde trein en je kwam pas uren later uitgeput thuis.

Om de één of andere reden checkte ik ’s avonds voor de zekerheid  onze bankrekening, en zag toen tot mijn schrik dat er die dag 75 euro was afgeschreven door jouw toedoen!

Ik vroeg wat je gedaan had, en je zei dat je steeds had in- en uitgecheckt, want dat moest toch; onzeker was geworden over het saldo op de OV chipkaart, en toen voor de zekerheid maar had opgeladen.

Pffff, je ging weg met een dagkaart, kocht zelf op een gegeven moment een oplaadbare kaart en laadde die een aantal keren op.

Ja, dan loopt de rekening wel goed leeg!

Met die belevenis in gedachten, ging ik dus niet akkoord met een nieuw treinavontuur.

Je kon het nu echt wel, zei je, en je was heus niet dom, je had er toch van geleerd?!

Kon je vriendin niet deze kant opkomen dan, misschien had zij geen moeite met het OV?

Helaas, zij gaf onmiddellijk toe daar geen gat in te zien.

Jij, als man zijnde, was te trots om dat ook toe te geven, maar dat zij daar zo makkelijk in was, maakte voor jou de stap daarna wel wat eenvoudiger om er ook maar niet meer aan te beginnen.

Hèhè, gelukkig, wat een opluchting!

Maar dan nu een alternatief bedenken.

Taxi werd te duur, fietsend zou je er ook niet komen, dus je had een lift nodig.

Je zoon zou je brengen en weer ophalen, dus uiteindelijk kwam alles op z’n pootjes terecht.

De afspraak op het station bleef staan, maar dat kon geen nu kwaad meer.

Zelf was ik die dag ook weggeweest.

Bij mijn thuiskomst, lag je op de bank te slapen.

Was het gezellig, vroeg ik?

Poeh, ik werd er helemaal gek van, zei je!

Waarvan dan?

Ze bleef maar “kwekken”, en het ging helemaal nergens over!

Haha, en mij vind je soms te stil!

Zo zie je maar weer: Eigen haard is goud waard….