Onderweg voor een ontspannen uurtje

Vanmorgen was ik onderweg naar de kust voor een uurtje ontspanning. Onderweg belde mijn vrouw dat zij bij een beauty uurtje  was geweest. Ze was ontzettend enthousiast over haar gelakte nagels. Ach zeg ik, dan kom ik toch even kijken en dan lunchen we samen in het hoofdgebouw. Ik merkte bij mijn vrouw dat er iets niet goed was.

De indicatie verpleegkundige had verteld voor nu geen toekomst te zien voor mijn vrouw binnen de instelling en dat een WLZ indicatie niet binnen de mogelijkheden valt. Mijn vrouw in tranen en ik stom verbaast. Nu ik er toch was meteen een gesprek gehad met de betreffende persoon. De informatie klopte inderdaad. Nu onthoud ik alles en documenteer alles wat maar mogelijk is in mails of dagboek en blog. In het gesprek kwam naar voren dat mijn vrouw te zelfredzaam en zelfstandig is. En toen begon mijn spervuur van vragen:

Wanneer is er iemand bij mijn vrouw geweest voor adl, de controle van de medicatie. Wie heeft…… Ik kan een heleboel schrijven. We kwamen er samen achter dat er in de twee weken helemaal niet naar mijn vrouw is omgekeken, er geen overleg met mij is geweest. Dat alle door mij benoemde probleempunten niet bekeken zijn. Maar gedrag van mijn vrouw welke wel was opgevallen kon ik hieraan koppelen. Met vele excuses kreeg ik gelijk. Het is een stevig gesprek geweest. Niet alles is te schrijven in dit blog. De benodigde indicatie gaat geadviseerd worden alsook een opname binnen de zorginstelling Nieuw Unicum. Genoemde zal alles in het werk stellen om de WLZ aanvraag tot een goed einde te brengen.

Thuis gekomen had ik al gemiste oproepen van de instelling en mails met benodigde informatie.

Morgen komt mijn vrouw wel weer thuis.

Wat heeft deze dag een energie gebruikt. Ik kan niet omschrijven hoe ik mij (nu) voel.