Mirjam schrijft over de zorg voor haar moeder met alzheimer: Zonder Borsten

De taal van dementie

Mijn moeder spreekt haar eigen taal. De ziekte van Alzheimer eet steeds kleine beetjes van haar taalgebied op, waardoor afasie ontstaat. Maar mijn moeder is niet voor één en ook niet voor twee gaten te vangen en ontwikkelt haar eigen taal. Doordat haar dementie wordt veroorzaakt door de progressieve Alzheimer, is haar taalverandering een geleidelijk proces. De nieuwe taal begint met een paar kleine woorden maar er zijn nu vaak al hele zinnen in deze nieuwe taal.

Gelukkig ben ik goed in mijn talen en kan ik mijn moeder lezen. In plaats van het verbeteren van woorden, luister ik goed naar haar praten en leert mijn moeder mij de taal van dementie. Samen gebruiken we de nieuwe taal in woord en gebaren om te kunnen blijven communiceren.

Inmiddels is een deel van ons zorgteam reeds vertaald en heten we De zwangere, De bruine broek, Je moeder, Erg flink, Erg sterk en Zonder borsten.