Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – We hadden elkaar beloofd …

Door mantelzorger Phyllis Lewis

De laatste drie jaar was het voornamelijk het vergeten van kleine dingetjes. Ik dacht er verder nooit zoveel over na, hij (mijn man) had een ontzettend stressvolle baan. Hij ging naar een vergadering in een andere stad maar belde me opeens en zei dat hij verdwaald was. Toen wist ik dat er iets mis was.

Ik vond hem aan de kant van de weg. Ik had hem gezegd dat hij de auto moest parkeren en erin moest blijven zitten. We gingen naar huis en de dagen daarna leek hij weer in orde in te zijn.

Toen kreeg ik een telefoontje van een van de meisjes die voor hem werkten. Of ik naar kantoor kon komen. Ze vertelden me dat ze bezorgd over hem waren. Vanaf dat moment ging ik elke dag naar zijn kantoor. Ik beantwoordde al zijn telefoontjes en las al zijn e-mails aan hem voor. Hij vond het geweldig leuk dat ik met hem meeging en dat we het werk samen deden. Ik reed hem naar al zijn afspraken en hij miste nooit een vergadering.

Een aantal maanden later kwam zijn manager naar zijn kantoor om hem te vertellen dat het bedrijf had besloten dat hij met pensioen moest gaan. De manager keek mij aan en zei “jij weet ook dat hij dit kantoor niet meer kan runnen.” Mijn man had het gevoel dat er een emmer ijskoud water over hem werd gegooid.

Zo gauw de manager was vertrokken wilde hij naar huis. Deze man ging naar bed en kwam er alleen nog maar uit om naar het toilet te gaan. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts. Hij kreeg een TIA, gevolgd door een aneurysma. Toen hij thuis kwam uit het ziekenhuis was hij een ander persoon. Hij had geen controle over zijn vitale functies en werd volledig afhankelijk van mij. Ik baadde hem, verschoonde zijn luiers en voedde hem want er was niemand anders om me daarbij te helpen. Ik zorgde dat hij zijn medicijnen kreeg en bleef uren bij hem zitten als hij ‘snachts wakker was, soms wel drie tot vier nachten achter elkaar.

Op 9 juni stierf hij aan longontsteking. We hadden elkaar beloofd dat we elkaar nooit zouden verlaten. Mijn hart is in duizend stukjes. Ik mis hem zo.