Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Is hij er volgend jaar nog?

De vraag was hoe mijn leven er een jaar geleden uitzag, maar wat ik zo graag wil weten is hoe mijn leven er volgend jaar uitziet.

Mijn man en ik trouwden zonder dat we echt begrepen wat dat precies inhield. Ik zou kunnen zeggen dat we te jong waren en niet beter wisten, maar dat was niet het geval. We hadden te lang gewacht met trouwen en zodoende wisten we niet echt hoe we samen met iemand anders konden leven. We wisten niet hoe we partners in een huwelijk konden zijn. We hadden ieder ons eigen leven opgebouwd en wilden dat niet opgeven.

We werden verliefd, trouwden, en groeiden toen uit elkaar. We zijn te onafhankelijk. Te koppig. Waarom deden we het, waarom zijn we eigenlijk getrouwd?

We begonnen net een beetje door te krijgen hoe getrouwd zijn werkt, toen mijn moeder in het ziekenhuis terechtkwam. Dat bracht mijn man en mij plotseling toch weer dichter bij elkaar.

Hij was er voor mij, voor ons, nacht na nacht. We waren meer samen dan we in maanden waren geweest. We praatten tot laat in de nacht. Het dwong ons min of meer om te denken en te praten over wat voor ons belangrijk was.

We zeiden het allebei niet. We dachten er waarschijnlijk niet eens over na, maar we gingen er vanuit dat mijn moeder weer beter zou worden. Of dat ze niet beter zou worden en zou sterven. We gingen er echter nooit vanuit dat ze gewoon voor onbepaalde tijd ziek zou blijven.

Dat gaat er namelijk gebeuren. Dat is wat de dokters zeggen.

Wat doen we nu? Hoe kunnen twee mensen, die te onafhankelijk zijn om een huwelijk op te bouwen, hun levens opgeven om voor iemand anders te zorgen?

Ik heb geen keus in dit geval. Ze is mijn moeder. Of misschien heb ik wel een keus, maar voor mij is er geen andere optie dan voor mijn familie te zorgen. Ik weet niet of mijn man dezelfde keus maakt.

Zijn het alleen mijn moeder en ik, volgend jaar?