Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Is dit acceptatie?

Vanochtend toen ik mijn koffie dronk, besefte ik me dat ik me … normaal voelde.

Ik heb wekenlang alleen maar constant lopen huilen. Omdat elk klein dingetje me aan hem herinnerde en dat brak me van binnen. Omdat ik de duisternis van de rouw voelde, zo diep dat ik bijna niet kon ademen. Ik huil nog steeds, maar niet meer het hartverscheurende huilen dat uit het diepst van je lichaam lijkt te komen. Niet het soort huilen dat maakt dat je niet meer op je benen kunt staan van ellende.

Ik heb niet het idee dat ik het ooit achter me zal laten. Je kunt rouw niet achter je laten. Iedereen zegt tegen me dat die fases onzin zijn. Ik ben daar niet zo zeker van. Misschien ben ik nu in een fase waarin ik het geaccepteerd heb.

Ik kan nu een hele dag doorkomen zonder dat ik als een razende bosbrand van de ene naar de andere emotie vlieg. Ik breek niet meer in tranen uit bij de wasmachine omdat het nu alleen mijn kleren zijn die daarin ronddraaien.

Als er nu iets is dat me aan hem doet denken kan ik glimlachen bij die herinnering. Het begint te voelen alsof ik blij en dankbaar kan zijn dat ik hem zo lang bij me heb gehad, in plaats van dat ik bestolen ben en hij tegen mijn wil, voortijdig van me is weggenomen.

Geschreven door L. Booth.