Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Ik mis die zware dagen

Ik had nooit verwacht dat ik met melancholische gevoelens terug zou kijken op de zwaarste dagen van mijn leven.

Toen mijn man op het hoogtepunt van zijn ziekte was bleef ik gewoon doorgaan, ik bleef altijd bezig, altijd verzorgen. De makkelijkste momenten had ik als ik mezelf op de automatische piloot zette. Blijven doorgaan. Doen wat er gedaan moest worden. Afvinken en meer afvinken.

Terwijl ik eigenlijk wilde huilen. In elkaar wilde storten. Maar bleef mezelf wijsmaken dat dat geen optie was. Stoppen was geen optie. Ik moest dit doen en ik moest er zijn voor hem. Elke dag.

Er waren momenten dat ik wenste dat het voorbij was. Hij ging sterven, dat wisten we. Als hij eenmaal gestorven was kon ik een dutje doen. De hele nacht door slapen. Ik wilde gewoon slapen. Het was op sommige dagen zo ontzettend moeilijk dat ik wenste dat het afgelopen was.

Nu kan ik stoppen. Ik kan huilen. En het enige dat ik nu wil, is teruggaan naar die vreselijke dagen.

Is het mogelijk dat je verslaafd raakt aan pijn? Aan stress? Aan je voortdurend zorgen maken?

In die dagen deden de dingen ertoe. Alles deed ertoe. Alles was zo intensief. Letterlijk leven of dood. Nu verstrijkt de ene minuut na de andere, en alles lijkt zo zinloos.

Ik wil neerkijken op zijn magere lichaam terwijl hij zijn ogen opslaat en mij ziet. Het leek alsof hij zo anders was dan de man waar ik ooit verliefd op was, alsof hij al weg was, maar dat was hij niet. Hij maakte nog steeds zijn grapjes. De grapjes die alleen wij deelden. We waren nog steeds een stel, nog steeds samen, ook al was het nooit zoals ik het mij had voorgesteld.

Nu ben ik de enige die zich die grapjes nog herinnert. En het lijkt alsof niemand mij meer begrijpt.

Ik ben alleen in dit huis.