Mam, Ik Mis Je Zo

Vorige week was ik bij mama. We hadden een heerlijke dag. Heel handig hield ik haar bij de spiegels vandaan. Sinds ik begrijp dat ze zichzelf niet meer in de spiegel herkent en daardoor steeds begon te huilen, hou ik haar daar dus heel bewust vandaan. Het is echt waar als ik zeg dat het echt helpt. Net als altijd gingen we weer richting de Hema voor onze karamel-cappuccino en dit keer nam ik, net als mama dat altijd wil, ook gebak. Ze keek verrast op toen ik het neer had gezet, wees ernaar en zei, ‘Kijk!’ Nu ben ik niet zo’n zoetekauw als mijn moeder en ik neem altijd een broodje. Ik vroeg me af of ze echt dit besef had. Lachend keek ik haar aan en zei, ‘Ja, ik heb iets te vieren en dat wil ik met jou doen!’ Mama genoot, ik genoot dubbel. Het was zo perfect zoals het perfect kan zijn in deze situatie.

Nadat ik bij mama weg was gegaan was ik naar mijn tante Josje gegaan om de fiets terug te brengen. Dat doe ik tegenwoordig, eerst naar mijn tante, de fiets ophalen en na de tijd weer terugbrengen. Ik voel me namelijk niet meer welkom in het verzorgingshuis waar mijn moeder woont, dus ik wil er zo kort mogelijk zijn. Het voordeel is wel dat ik bij tante Josje even mijn verhaal kwijt kan en dan al rustiger aan de terugreis begin. Dit keer ging het echter even mis.

In de bus, op weg naar het station, voelde ik mijn tranenbuizen openklappen. Ik wist me in te houden, want het was druk in de bus en ik wilde daar niet huilen. Eenmaal op het station stond ik vlot bij de automaat om een klasse-wissel te doen. Dat doe ik vaker als ik erg verdrietig bij mama vandaan kom. Dan zit ik rustiger in de eerste klas. Dit was weer eens zo’n trein met coupé’s voor 6 personen en ik zat alleen. Al vlot stroomden de sluizen over…

Ik kon het gewoon even niet meer hebben, die akelige rot Alzheimer! Ik ben dankbaar dat mama leeft, begrijp me alsjeblieft niet verkeerd! Alleen, ik heb een geweldige nieuwe opdracht gekregen, die ik dus met haar ben gaan vieren, maar begrijpen doet ze het niet. Mama bellen bij goed nieuws en bij slecht nieuws, het kan niet. Dit omdat het voor mama aan de telefoon nog moeilijker te begrijpen is, maar ook omdat ik nog maar 2x per week naar mama mag bellen. Mama gewoon even bellen en lekker voor het vaderland weg zitten babbelen gaat ook niet meer. Mama iets laten zien wat ik heb gelezen, haar op een heerlijk recept te wijzen, haar over een film vertellen of mijn avonturen te vertellen, haar over mijn verdriet/problemen vertellen…. Mama komt niet meer goed uit haar woorden en de interactie van vroeger is nagenoeg helemaal weg.

En toch…, toch doe ik het allemaal wel! Ja ook de verdrietige dingen. Daar knikt ze dan op, emoties zijn er niet bij. Ik merk dat ze het niet meer goed begrijpt. Maar mama en ik hadden zo’n geweldige vertrouwensband en ik vertelde haar altijd alles! Dat ik het doe is heel bewust, om haar te laten voelen dat voor mij die band er nog altijd is. Goed, op weg naar huis brak ik dan wel. Dat beseffen komt namelijk wel binnen.

Toch was er die morgen nog iets wat me wel ontzettend goed deed. Eenmaal bij mama maakte ik mijn jas los, ze wees lachend naar mijn knal gele shirt (deze had ik nieuw), en zei, ‘Ja he, jij ook!’ Even uitleggen: Op mijn twaalfde zouden mijn ouders mijn slaapkamer opnieuw behangen en ik mocht de kleur uitkiezen. Geel is altijd mijn favoriete kleur geweest. Er was dus dat stukje herkenning.

Die kleine stukjes herkenning sla ik goed op voor mezelf, want die helpen me op de moeilijke momenten. Ik heb mama gelukkig nog, maar vaak is ze er niet meer bij. Ja, en dan mis haar zo erg!