Kinderwens

Het al zes uur als ik mama zondag kom halen voor het eten. Meestal ben ik er al wat eerder maar ik moest even de GP van Frankrijk afkijken, wat onverwacht een spectaculaire race werd. Als ik mijn entree maak, zit mama verdiept in de bijlage van de Volkskrant. “Als jij nou nog een kind wilt, dan wil ik dat wel voor je doen…Ik zou nog wel een kind willen… dan kan ik er op passen, maar ik zou het ook wel weer terug willen.”

“Ik kom je halen voor het eten” negeer ik haar kinderwens. “Ik pak vast je jas”.
Maar die truc gaat er niet in bij mijn moeder. “Ik heb het hier zelf gelezen, ik kan nog kinderen krijgen” vervolgt mams. “Hoe doen we dat dan” roep ik vanuit de gang, terwijl ik de jas van de kapstok haal. “Alleen kun je geen kind krijgen” laat ik haar weten.
“Eeeeeh ik weet heus wel hoe je een kind moet krijgen!” zegt mijn moeder belerend.
“Mam, we zijn toch veel te oud voor kinderen”
“Ben je oud met je kind, kun je nog eens wat leuks doen” antwoord mijn moeder.
“Maar Mam, jij hebt toch al een kind?” zeg ik al wijzend op mezelf.
“Oh ja, dat is waar” ze schiet in de lach. Ik help mijn moeder in haar jas en met de rolstoel
gaan we naar ons huis.

Bij binnenkomst roept mijn moeder “Hoi Ol!, wil jij nog kinderen” Oliver moet nog
even in het verhaal komen en kijkt mij aan voor een hint voor het goede antwoord. Ik
schut driftig met mijn hoofd als ik mijn moeder haar jas uittrek. “Nou dat moesten we
maar niet doen toch?” komt er voorzichtig uit. Bij mijn moeder weet je nooit precies wat
het goede antwoord is en als je niet in het verhaal zit, neem je een groot risico. Mijn
moeder is stil… geen antwoord… einde kletsuurtje. Halsstarrig kijkt ze recht voor zich
uit. Ik laat haar even…

Na enkele minuten van staking, doet mijn moeder weer een poging,
“Ik heb het helemaal gelezen…. er zijn zoveel kinderen die geen ouders hebben…dan wil ik je helpen…kleine kinderen zijn het leukst… maar wel veel werk… maar we hebben een
wasserette… bovendien kan ik wel wassen.”
“Jij hebt toch Mieuwke (Robot-kat) om voor te zorgen?” vraag ik.
“Ja maar dat is een makkelijk kind” vindt mams.

Het eten is alweer bijna klaar en de borden komen op tafel. Mama begint meteen te eten. “Eet smakelijk mam”
“Dank je” antwoord mijn moeder als altijd.
Stilletjes neemt ze haar hapjes. Ol en ik nemen nog even de race van de middag door. Het was weer een podium plek voor de Nederlander.
“Hebben jullie het leuk gehad” vraagt mijn moeder. “eeeeh leuk gehad…??” vraag ik voorzichtig… “Ja voor huis, in de box?”. We schieten ineens naar het jaar 1966, mijn tweelingbroer en ik staan voor huis, in de box. “oooh toen, jaaaa zeker, erg leuk” weet ik me te herinneren. “Wat hadden we toen een mooie zomer” weet mijn moeder nog aan te vullen. “Nou dan laten we het maar zo, kunnen we misschien nog iets leuks doen… naar het museum of zo” beëindigt mijn moeder de kinder-discussie.

“We gaan volgende week weer naar het Stedelijk mam”.
“Echt waar? … Gezellig! … Ik kan altijd nog mijn kinderen hier brengen” zegt ze.