Je zorgvrager is een gelijkwaardig persoon

Het is de woensdag voor Hemelvaart. De telefoon gaat. Het is mijn vader. Die belt voor een praatje. Vanwege zijn dementie gooit hij de dagen vaak door de war. Zo ook deze dag. Ik vertel hem dat het woensdag is. Waarop hij dan wel weer weet te vertellen dat het de volgende dag donderdag is. Ik leg hem uit dat het dan Hemelvaartsdag is en ik in de middag wel even bij hem langs kom. Ik heb geen idee of en wat hij er van zal onthouden.

De volgende dag ga ik zoals beloofd naar hem toe. Ik bel aan. Op het moment dat hij open doet weet ik in een split second hoe de vork in de steel zit. Hij heeft zijn dag niet. Deze keer niet geplaagd door weer een depressieve bui. Hij heeft geen idee waar hij is. Laat staan wat hij er doet. In welke plaats hij is en sinds wanneer hij verhuisd is. “Hoe heet de straat die voor mijn raam langsloopt dan?” En zo zijn er nog een aantal zaken die hem bezighouden. Ik zie hem vragend zijn kamer rondkijken en voel dat het hem allemaal niet bekend voorkomt. Een nieuwe ervaring voor mij, dit.

Hij blijft verwoede pogingen doen er iets van te snappen en ik laat hem. Geef geduldig steeds weer dezelfde antwoorden op dezelfde vragen die hij stelt.

Ondertussen blijf ik dicht bij mezelf. Met beide voeten stevig op de grond. Ik voel wat er nodig is en geef dat. Zodat hij langzaam aan rustiger wordt. Niet langer geplaagd door de stress die de verwarring en het niet meer weten hem geeft.

Na een poosje zie ik verandering optreden. Hij is weer meer aanwezig. Zijn lichaamshouding wordt weer meer zoals ik hem ken. De gesprekken gaan weer wat meer over het nu.

Ik accepteerde deze nieuwe ervaring voor wat het was. Daardoor kon ik als mantelzorger dicht bij mezelf blijven. Ik ‘las’ wat er op dat moment nodig was. En liet mijn vader zijn wie hij op dat moment wilde zijn.

Gelijkwaardigheid! Intuïtief contact maken met je zorgvrager. Weten wat er daadwerkelijk nodig is en dat geven. Je zorgvrager is nog steeds een volwaardig persoon in onze maatschappij. Die dat nodig heeft wat hij/zij zelf aangeeft. Om zich prettig, veilig en begrepen te voelen.

Ze zitten niet te wachten op onze rationele benadering en het voor hen invullen wat goed voor ze is.