skip to Main Content
Hoe Gaat Het Met Je? #mantelzorg #alzheimer

Hoe Gaat Het Met Je? #mantelzorg #alzheimer

Het is een hele normale vraag, maar eigenlijk geef je doorgaans een standaard antwoord en zeg je ‘Goed’. Nu is het met mij ook goed. Ik ben gezond en tevreden, en dat lijken me wel de meest belangrijke zaken. Toch zit ik met een groot verdriet. Je raadt het al, de Alzheimer van mama. Dat zeg ik niet in antwoord op die vraag hoe het met me gaat. Waarom zou ik? Het gaat toch om mij en ik wil er anderen niet mee lastig vallen, want ik denk dat ik dat doe als ik daar over ga vertellen. Ach, en ik schrijf het immers in blogs van me af. Ja daar kan ik ook veel in kwijt, en iedereen die het leest kan zelf bepalen of diegene het wil lezen.
Onlangs was ik echter eens bij de huisarts. Zo af en toe als het verdriet hierin me te veel wordt maak ik een afspraak om het gewoon even te bespreken met een onafhankelijke persoon. Ik had me afgevraagd hoe andere mantelzorgers het toch allemaal doen, want het leek mij dat zij er veel gemakkelijker mee omgaan. De huisarts raadde me aan: ‘Vraag het ze eens!’ En dat deed ik….

In een besloten groep op Facebook schreef en vroeg ik dus:
“Vandaag mijn vraag: Hoe is het met jullie?
Waarom? Omdat, als ik zelf de vraag krijg en als ik begin over hoe ik me voel als het gaat om mijn moeder en de zorg, ik merk dat mensen sneller af willen haken. Maar dit is een groot onderwerp in mijn leven nu!
Ja dat weten ze nu wel. Of erger nog: “Ja maar dat weet je, het wordt steeds minder met je moeder.”
Van dat laatste ben ik erg goed op de hoogte.
Dus nu mijn vraag, hoe is het werkelijk met jullie?
*Zelf ga ik een blog maken en die vraag daarin beantwoorden. Morgen of overmorgen kun je die hier lezen.”

Zoals ik schreef, met mij gaat het goed om die 2 redenen dat ik gezond en tevreden ben. Bij dat laatste ben ik echter niet tevreden over alles. Ik had mama deze verschrikkelijk rotziekte zo graag bespaard! Papa is overleden aan kanker en echt ik denk wel eens dat hij beter af is geweest naar zijn einde. Natuurlijk is dat net zo’n ellendige ziekte. Maar deze ziekte, die de hersenen aantast en het leven van de patiënt zo afschuwelijk onwaardig maakt, is niet alleen voor diegene zelf slopend, maar ook voor de dierbaren ervan.

Het afschuwelijk om te zien hoe mama nu is. Zou ze 10 jaar geleden hebben geweten dat ze nu zo is dan zou ze zichzelf een stumper noemen. Dat zou ze overigens nooit gewild hebben, waarmee ik zeker weet dat ze dan haar maatregelen wel had getroffen. Nu denk ik wel eens, “Mama ga maar, ga maar dood. Dan stopt deze helse lijdensweg voor je.” Nee ik ben er niet trots op om zo te denken, maar uit mijn gesprek met de huisarts weet ik, het is niet gek dat ik het denk. Het is een teken van los kunnen laten en nog meer een teken van houden van. Ouders willen het beste voor hun kinderen, maar andersom is dat net zo.

Hoe ik me hierin voel? Ik voel me alleen. Dat bedoel ik niet qua mensen om me heen, er zijn genoeg personen waar ik op kan rekenen. Ik voel me echter heel alleen qua liefde en zorg om mama. Heel handig is mij het recht afgenomen om geïnformeerd te worden over hoe het met mama gaat. Mede daarom denk ik wel eens, “Ga maar mama”, want dan weet ik zeker dat ik alleen ben overgebleven uit het gezin waar ik uit kom. Eigenlijk verlang ik wel naar die rust, want dan is die pijn tenminste over.

Alzheimer is afscheid nemen en dat doe ik dan ook steeds meer. Anderen zeggen wel eens dat ik weet dat het steeds minder wordt met mama. Dan knik ik of zeg ik ‘Ja, dat weet ik.’ Maar eigenlijk wil ik het dan uitschreeuwen, ‘JA DAT HOEF JE ME NIET TE VERTELLEN, DAT IS ME MEER DAN BEKEND! SLA GEWOON EVEN EEN ARM OM ME HEEN, TROOST ME EN LUISTER ALLEEN EVEN NAAR ME!’ Maar dat doe ik niet. Bang dat ik lastig gevonden zal worden.

Dus dat. Zo gaat het in mijn onderlaag van mijn antwoord dat het goed met me gaat. Ja, het gaat verder goed met me. Ik ben gezond en tevreden. Tevreden om hoe ik ben en in het leven sta en dankbaar en heel tevreden over iedereen die me steunt en er voor me is!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X