Het verhaal van mijn ouders – deel 3
Het dagboek van Ramona, 13 mei 2014
Afgelopen zondag heb ik een gesprek met de EEVer van pa gehad. Ik ben er weer wat wijzer maar ook verdrietiger van geworden, want het blijkt dat mijn moeder dus regelmatig onder de blauwe plekken zit en er geen zekerheid is hoe ze daar aan komt.
Ik weet dat mijn vader niet met dementie om kan gaan. Ze is dwars en obstinaat. Hij zal haar misschien soms even aan de arm meetrekken. Maar verder….?
Toetsing
Ook snapt de EVV’er niet dat zij er niks van weet dat de uitslag van de test binnen is. Het is niet in de reportage terug te vinden. Maar goed, als het CIZ morgen de BOPZ toetsing n.a.v de ZZP5 aanvraag gaat doen, zal zij er ook bij zijn. En mijn pa en mijn broertje en ik – en natuurlijk vertegenwoordiging van CIZ.
Opeens vraagt de EVV’er aan mij of mijn vader Alzheimer heeft. Ik zeg “He? Dat vraag je aan mij?” “Ja, dit is een revalidatieafdeling, waar niet per definitie dementen verblijven.” Maar toch! Ze weet dat er een test gedaan is! Even later lezen we een ander rapport van de psychologe intern en daar staat diagnose: Alzheimer.
Mijn hond
De dag erna vertrek ik dus weer naar het tehuis, voor de BOPZ toetsing. Iedereen is er: mijn pa, de CIZ-dame, mijn broertje, de EVV’er, mijn ma – en niet te vergeten mijn hond, die steeds meegaat, zodat ik niet op de tijd hoef te letten. Ik moet een flink eind rijden om naar het tehuis te komen en combineer het vaak met een bezoek aan het huis van mijn ouders om te ruimen, de post te doen etc.
Mijn vader geeft antwoord op de vragen van de CIZ-dame, wat hij van de hele situatie vindt. Hij vertelt weer dat hij het belachelijk vindt, dat er uit die kinderachtige test uitgemaakt wordt wat er met hem gaat gebeuren. Hij wil gewoon graag uit deze luxe gevangenis weg, samen met mijn moeder, en ergens in een appartementje met zorg terecht. Op de vraag wat hij er van zou vinden als hij niet uit het huis zou kunnen zonder familie of verpleging (BOPZ), zegt hij: “Als het niet kan zoals het moet, dan moet het zoals het kan.”
Psychologe
Het vraaggesprek met mijn vader met de CIZ-dame zou eigenlijk 30 minuten duren, maar het is 1,5 uur geworden omdat we ook wilden weten wanneer we uitleg konden krijgen over de uitslag van de test. Zoals beloofd zou deze in het verpleeghuis gedaan worden, zodat we niet weer naar het ziekenhuis hoefden daarvoor. Toen is de psychologe erbij gekomen en die wilde het niet doen, omdat zij die test niet zelf afgenomen had. Wij sputterden: “Ja, maar dat is afgesproken tussen het zieken en verpleeghuis.” Ook wilde de CIZ-dame een kopie van de uitslag krijgen, maar de psychologe had er moeite mee om die af te geven. De CIZ-dame beloofde de boel snel af te zullen ronden.
Toen ik thuis was ging de telefoon, de psychologe. Ze had contact gehad met ziekenhuis en die zeiden dat wij gezegd hadden dat we geen uitslag hoefden. Wat een onzin! Dan gaan we toch ook geen spoedbehandeling aanvragen? Het ziekenhuis had mijn broertje zelf benaderd over afzegging van de afspraak van de uitslag, die nu pas op 12 juni zou zijn. En als het verpleeghuis de uitslag zou behandelen was die eerder – en nu speelden ze bal weer naar ons. GRRRRR! Meteen mijn broertje gebeld, en met het ziekenhuis, en zij zouden weer bellen met het verpleeghuis zodat die zoals beloofd de uitslag zouden toelichten.
Opeens bericht
Maar nu…. heb ik opeens al bericht van het CIZ, over de. aanvraag en gesprek van gisteren. De indicatiestelling van pa is rond: ZZP5 en BOPZ. ZZP5 prima – maar een BOPZ voor pa? Hmmm, ik weet het niet .
Maar goed. We gaan op zoek naar een echtparen kamer. De mensen in verpleeghuis noemen het steeds een appartement, maar ik vind dat een verkeerd woord als het alleen een slaapkamer is met een tweepersoonsbed. Ik ga dus niet alleen in de regio van mijn ouders zoeken, maar ook elders. Wordt vervolgd.
Meer lezen
Comments (0)