Dagboek van een mantelzorger: Wie zorgt er voor degene die zorgt?

Mijn laatste tekst is al weer even geleden. Wat er gebeurt is? Ik laat steeds meer los. Gaat dat makkelijk? Mwa…. het geeft rust, voelt ongemakkelijk, knaagt en schuurt maar papa merkt er niks van merk ik. Hij heeft nog steeds bijna iedere dag bezoek. Dat hebben we (vooral ik ) goed geregeld met 2 buddies.

Wat wel vreemd is, is dat hij mij volgens mij niet meer herkent. Hij zegt niet meer mn koosnaampje ‘cadi’ of ‘kara kiz’. Hij springt ook niet meer op als ik kom. Hij is rustig en is weer vrolijk de laatste tijd. Wel komt hij steeds moeilijker uit zijn woorden.

Mantelkring
Ik krijg ook allerlei nieuwe inzichten door mijn nieuwe baan/project. Zoals sommigen wellicht weten, heb ik van mijn verdriet mijn werk gemaakt. Ik heb het project Mantelkring naar Den Haag gehaald. Op www.mantelkring.nl kan je er alles over lezen. Morgen is de feestelijke kick-off, ik ben beretrots!

Ik spreek daarom ook veel mantelzorgers, het is geen gemakkelijke opgave om ze te vinden in Den Haag. Maar als ik ze vind is het hek van de dam en storten ze hun hart uit. Ieder is in een andere fase, de één begint net en is nog fris en fruitig, de ander zakt bijna door zijn/haar hoeven van frustratie en gaat gebukt onder verwachtingen. Ik heb me na deze ontmoetingen zelfs afgevraagd of ik wel een mantelzorger ben?

Het gaat helemaal zo slecht nog niet met onze papa. Maar het komt ook omdat ik loslaat. Ik heb losgelaten dat hij zijn gehoorap..paraten kwijtraakt en molt. Ik heb losgelaten dat hij sokken van andere mensen pakt en verschillende exemplaren aan heeft. Ik laat los dat hij zijn broek niet meer goed dicht kan doen. Ik laat los dat ze hem niet scheren of hij zich niet laat scheren. Ik heb losgelaten dat hij zijn gebit van 850 euro niet aandoet. Ik laat los dat hij de zolen van zijn duren schoenen eruit heeft gerukt. En nu zijn knopen van zijn kleren afknipt (hoe komt hij toch aan een schaar?)
Ja, ik zorg beter voor mezelf, maar ik laat papa natuurlijk nooit echt los.