Dagboek van een mantelzorger: ‘Wat ik vermoedde bleek te kloppen’

Vanavond na verjaardagsfeestje in Utrecht toch maar naar papa gegaan om schone kleren te brengen. Wat ik vermoedde bleek te kloppen, hij heeft sinds vrijdag dezelfde onderbroek aan! (hij had namelijk niets meer in zijn la liggen, de tientallen onderbroeken en hemden zijn op mysterieuse wijze verdwenen). Hij had wel andere kleren aan en was super vrolijk! We zijn lekker even gaan wandelen bij de bosjes van Pex en hebben even kopje thee gedronken.
Op de terugweg noemde hij de naam van 1 van zijn overleden broers. Ik vroeg of hij de naam van zijn nog levende broer wist maar er kwam helaas niets uit, geen herkenning, geen reactie. Verdrietig maar het is zoals het is. Ik vraag niet door.
Hij loopt steeds moeilijker, sloft met zijn schoenen, ik heb er een filmpje van gemaakt. Naast zijn geest takelt zijn lijfje ook af.
Maar het was een gouden uurtje, ik ben blij dat ik even ben gegaan. Mijn stoere dappere papa! Hij slaat zich er wonderwel doorheen en blijft vrolijk. “Ik ga de zusters laten dansen hier” zei hij nog.