Dagboek van een mantelzorger: Papa is steeds meer mijn kind #alzheimer

Pictogrammen
Omdat papa niet goed weet wat zijn dagritme is heeft de EVV’er na overleg met de psycholoog voorgesteld om een bord met pictogrammen te maken met plaatjes/pictogrammen wat hij in de ochtend, middag en avond moet doen. Het zal mij benieuwen of het gaat werken. We hadden afgesproken om 14.30 uur en ik ging zoals gewoonlijk beneden wachten omdat als papa mij boven ziet hij mijn aandacht niet wil delen. Ik bel toch even naar boven om te zeggen dat ik dus beneden zit te wachten.

Integratie mislukt
Terwijl ik zit te wachten in de hal hoor ik achter mij een man tegen zijn moeder zeggen dat de integratie is mislukt (was in het nieuws zei hij), moeder was het er volkomen mee eens. Ik kon het niet laten en zeg glimlachend dat ik de integratie hartstikke gelukt vind maar dat het wel van 2 kanten moet komen. En ga verder met mijn telefoontje. Inmiddels was ik een half uur aan het wachten namelijk. De EVV’er komt om 15.00 uur. We hebben het over papa’s snor die voor de 2e keer op mysterieuze wijze is weggeschoren (dit keer door een uitzendkracht) ik reageer begripvol zij kan er niks aan doen, maar toch…..(van binnen ben ik pissed). Binnen een kwartier zijn we klaar en ga ik papa halen. Ik irriteer me om meerdere redenen, maar probeer het te laten gaan.

Het mysterie van de sokken
Ondanks afspraken over sokken in de kast bij de verzorgers heeft papa soms 4 sokken over elkaar heen aan waardoor zijn bloedsomloop niet goed is. Hij jat ze gewoon bij de buren. Ik zie dat zijn nagels er slecht uit zien en zie dat hij zijn voeten heel stijf houdt. Weer even aandacht voor vragen. Ook heb ik een hele tas vol enkele sokken, god mag weten waar die andere helften zijn. Ik twijfel of ik ze niet gewoon aan moet doen want hij ziet het toch niet.
Ook zijn tanden gaan heel hard achteruit.

Rotte tanden
Vanavond bij het terugbrengen probeer ik ze te poetsen, hij raakt geïrriteerd en kijkt me boos aan, ik probeer met al mijn charmes en 2 verschillende borstels en met tandenstokers toch wat vuil weg te poetsen. Maar er zit tandplak van dagen aan. Het heeft denk ik geen zin in om er wat van te zeggen want weet nu al dat ze dan gaan zeggen dat hij zich niet laat helpen (wat ook zo is, maar waarom niet wat aandringen).

Poep op de vloer
Ik bestudeer de vlekjes op de grond (die zag ik vanmiddag al maar wilde eerst naar huis). Helaas het is geen blaadje of modder, het is flink aangekoekte poep. Met de tandenstoker en op mijn knieën met wat water en zeep ga ik de vlekjes te lijf. Verdomd het stinkt nog ook! Ondertussen gaat papa naar de wc/badkamer. Die stinkt weer maar ik heb geen schoonmaakspullen bij.

Ik hang zijn gestrekken broeken en overhemden in de kast en leg de nog natte onderbroeken in zijn (inmiddels lege) lades want de droger was nog niet klaar en papa wilde alweer terug. Moet maar even zo. Hij had wel 20 onderbroeken, meer dan de helft is op mysterieuze wijze verdwenen. Gewoon maar weer nieuwe halen en met pen zijn naam erin schrijven want stickers duurt te lang.

Papa is steeds meer mijn kind
Bij het ophalen vanmiddag zag ik een vrouw met 2 jonge kinderen en (ik vermoed) haar vader. In de lift verzucht ik dat ik gelukkig geen kleine kinderen meer heb die afhankelijk zijn van mij. Papa is nu afhankelijk van mij, met zijn kleren, met zijn hygiëne en met het in- en uitstappen uit de auto. In ons huis weet hij niet meer waar de wc of de eetkamer is. Hij wordt steeds stiller en heeft moeite met zinnen te formuleren. Maar hij IS er nog.