Dagboek van een mantelzorger: Kiespijn #alzheimer

Deze week had ik het druk en kon niet naar papa. Ik voelde me schuldig, ik kreeg het niet georganiseerd. Manlief zei “kan toch een keer gebeuren voel je niet schuldig, hij merkt het toch niet”. Dit weekend gingen we naar Texel maar het was in het schema de beurt van mijn broer. Gelukkig.

Zaterdag op het strand van Texel krijg ik een app in de familie app, mijn broer was gebeld door het verzorgingshuis, papa heeft kiespijn en krijgt paracetamol. Broer die moest gaan blijkt niet te kunnen gaan, gelukkig wil andere broer het overnemen.
Zondag: broer die het overneemt komt niet door het verkeer door de CPC in Den Haag en keert huiswaarts.
Zondagavond om 20.20uur zijn we weer in Den Haag, manlief laadt alles uit en ik spring naar boven om papa’s schone was te halen en rij direct door naar hem. Hij zit rustig te slapen in de woonkamer. Lacht als hij me ziet. Maar is mijlen ver weg. “Ja, ik wil paracetamol, ik heb pijn”. Ik probeer wanhopig zijn tanden te poetsen maar een kwartier lang weigert hij. Hij spuugt de tandpasta gelijk uit, de tandplak aan zijn voortanden zit er nu al weken op. Ik weet het ook niet meer. Neem een overvolle tas was mee. Een week niet geweest, is een week niet gewassen. Loslaten…… makkelijker gezegd dan gedaan.