Dagboek van een mantelzorger: Bayram-Suikerfeest

Zondag was het Suikerfeest. Ik heb er niet zoveel mee maar om tradities in ere te houden organiseer ik vaak bij ons thuis met manlief een etentje met de familie. Zo ook deze keer. Ik hoop dat papa er zich iets van herinnert. Maar verder dan meelachend aan tafel komt hij niet vandaag. Het is voor hem een dag zoals elke andere.

Niet op zn paasbest
Hij stapt uit de auto van mijn broer en loopt met een open rits en opgestroopte broekspijpen in mijn armen. Blij om hem te zien maar direct slaat dat om in verdriet en irritatie. Hij is ongeschoren en hij stinkt. Er is een vlek op zijn broek. Ik snap het werkelijkwaar niet. Zou de zorg willen dat hun ouder met kerst er zo bij loopt? Had ik moeten vertellen dat het feest is? Heb ik niet gedaan omdat ze zelf islamitische collega’s hebben. Do I have to spell it out? Apparently……….

Ik hijs hem zo snel ik (en hij) kan in nieuwe kleren, bezoek komt zo. Maar hij blijft stinken. Wat blijkt, zijn voeten stinken (merk ik als ik zijn sokken uitdoe). Snel haal ik een teiltje van boven en zeep ze lekker in, ik zie dat zijn rechtervoet gezwollen is en dat de binnenzool van zijn rechterschoen eruit getrokken is. (frustratie). De pijn schiet weer in mijn rug waar ik toch al last van had. Ik vermaan mezelf om een vrolijke kop op te zetten, want het is feest, maar kan wel janken eigenlijk. Hij krijgt echt niet iedere dag nieuwe sokken. En het schort aan hygiëne.

Alles stinkt naar pies
Dat merk ik vandaag (2 dagen later) weer. Hij heeft nog steeds het overhemd aan dat ik hem zondag aan heb gedaan. In zijn wasmand zijn 3 broeken en 3 pyiama broeken, hij heeft veel ongelukjes gehad. Enkele weken geleden zelfs in zijn kamer geplast voor de deur van zijn badkamer, wat blijkt: die wordt ‘snachts op slot gezet omdat hij anders rondloopt bij de agressieve buurman. Snap dat dit voorkomen moet worden maar dit is ook geen oplossing. De zure urinelucht doet me kokhalsen, niemand die eraan denkt om het in een zak te doen zodat zijn schone kleren er niet naar gaan stinken (wasmand staat in kledingkast). Vanavond maar weer eens een mail sturen naar de EVV’er.

Vakantieschema
Ik heb het beredruk. Met mooie opdrachten, ik maak lange dagen en in de gaatjes die er zijn werk ik aan een vakantieschema en probeer ik afspraken met hulptroepen te maken. We gaan een maand naar de USA, hartstikke spannend en leuk maar ik kan me er niet echt op verheugen. Ik weet dat ik moet loslaten maar hoe wat wie? De vakantieperiode als je mantelzorger bent is gewoon @#!*^%~&^$ als je begrijpt wat ik bedoel. Rationeel loslaten ja, maar mijn hart zegt “arme papa”. Ik werk, hang wasjes op, pleeg telefoontjes en probeer niet teveel na te denken over wie echt goed voor hem gaat zorgen als ik weg ben.
LOSLATEN

Herinneringen
Als ik naar deze gezellige foto kijk denk ik dat we weer een mooie herinnering hebben gemaakt en ik hoop dat papa er volgend jaar weer bij is. Ook al kan hij niet meer goed praten, lopen, zich aankleden, we hebben hem nog bij ons. Al moet hij ons deze zomer even een maand missen. Ik hoop dat iemand anders die vlek in zijn broek zal zien en hem een nieuwe zal aantrekken.