Een Dag Om In Te Lijsten!

Normaal gaan mama en ik, als ik er ben naar de Hema voor een karamel-cappuccino. Dit keer had ik wat anders bedacht. Ik vind het namelijk wel eens fijn voor mama als ze in een huiskamer zit. Zelf woon ik te ver weg, maar ik heb lieve vrienden en familie die me hierin helpen. Het is ook allemaal op loopafstand, voor mij, ik duw mama in de rolstoel. We zijn al een aantal keren naar Jofanna geweest, een vroegere vriendin van mij die ik weer tegenkwam in de instelling waar mama zit en waar Jofanna destijds werkte. Dit keer gingen we niet naar haar. Nu gingen we naar Jan en Elzina. Ook die kent mama, want ik speelde tot mijn twaalfde regelmatig met Elzina. Ze woonde achter mijn beppe (oma) en een van onze vaders tilde me met de regelmaat over het hek naar Elzina toe, zodat we in de tractorband die als zandbak fungeerde konden spelen. Jan en Elzina kenden elkaar niet. Ik kende Jan weer van de lagere school en later het voortgezet onderwijs. We moesten 10 km heen en ook weer terug fietsen en wij hadden een lol op dat fietspad. Na de dood van beppe verwaterde mijn contact met Elzina, maar met Jan had ik nog altijd contact. Zonder mijn tussenkomst kregen Jan en Elzina verkering. Jan was eens op bezoek toen hij vertelde dat hij een nieuwe vriendin had genaamd Elzina. Vervolgens noemde ik haar geboortedatum voluit en Jan had me verbaasd aan gekeken. Mijn ouders en ik zijn destijds ook bij hun bruiloft geweest. Mama herkent hun nog altijd, al is het op haar manier van nu. We hadden besproken dat ik eens met mama zou komen. Dat was flink plannen, maar gisteren was het zo ver!

Als ik voorheen bij papa en mama logeerde en ik zou naar Jan en Elzina, dan wilde mama wel eens mee. Vaak had ik ze dan lang niet gezien en ik wilde dat dan niet. Hoe anders is dat nu. Donderdagavond had ik mama gebeld en vertelde ik dat we naar hen toe zouden, mama was vrij helder en zei, ‘Och, wat fijn!’ Natuurlijk wist ze het niet meer de volgende morgen. Ze zat echter klaar toen ik kwam en binnen tien minuten stonden we buiten, op weg naar Jan en Elzina. Ik deed een appje dat we eraan kwamen en vroeg of Jan zijn werkpet op wilde zetten. Dat zou hij doen. Onderweg naar hen toe bedacht ik om nog een korte vlog te maken. Ik ging naar Facebook en er kwam meteen een foto in beeld…. Het was niet eens nodig om te kijken wie dat geplaatst had, dat wist ik zo wel, die was van Jan… Vlak voor hen huis stopte ik en maakte ik een foto, deze zette ik later op Faceboek met het bericht dat mama zich zo welkom voelde. Ja wat wil je, als de vlag met wimpel voor je uitgaat, dan is dat logisch!

Eenmaal bij hen deed Jan de deur open met zijn werkpet van de politie op. Ik vertelde dat ik mijn moeder aan kwam geven, omdat ze me altijd maar uitlachte. Ja zei dat we dan maar even een procesverbaal op moesten maken. Schrikt u niet, mama kan dit nog altijd hebben. Ze moest meteen hard lachen en was blij Jan en Elzina weer te zien. Ik hielp haar uit de stoel en deed haar jas uit. Jan vroeg waar we zitten moesten, gewoon op de bank, of bij de eettafel. De eettafel leek me gemakkelijker ivm de hoogte. We kregen koffie en gebak. Mama genoot volop. Wat grappig was, we kregen het over iemand die dezelfde naam als een zus van haar heeft. Met die zus heeft ze al jaren ruzie en toen ze naam hoorde maakte ze een kokhalsneiging met bijbehorend geluid. Ik schrok ervan, maar meer van het feit hoe dit in haar brein vastgeroest zit. Er zijn momenten dat ze me niet herkent en dan dit.

Mama was aardig helder en we hadden een heerlijke morgen. Mama deed ook mee aan de gesprekken voor zo ver dat gaat nu ze zich niet meer kan uiten. Vaak zegt ze dan een paar woorden en dan trekt ze een blij gezicht en roept iets als ‘Toetoeroetoe” of  “Poporopo”. Voor Jan en Elzina was het niet raar, die begrepen haar dan ook. Ik voel aan mama dan wel dat ze compleet ontspannen is. Dat heeft ze bij hen en ook bij Jofanna. Het was natuurlijk wel een schooldag en het was jammer dat Emma en Lisa op school zaten. Lisa hebben we niet gezien, want zij zou pas laat uit zijn. Jan haalde Emma om 12:15 uur op en dus besloot ik te wachten tot Emma thuis was, want ik weet hoe leuk mama kinderen vindt! Nu zijn Lisa en Emma inmiddels 15 en 12 jaar, maar dat maakt voor mama niet uit. Mama straalde al, maar toen Emma binnenkwam straalde ze nog meer! Ze vond het zo leuk om Emma even aan te raken en met Emma te praten. Dat deed mijn hart gloeien, het was geweldig om te zien!

Na ruim 2 uurtjes namen we afscheid. Mama had een heerlijke morgen gehad. Ze zat te glunderen toen we terugliepen en neuriede zachtjes. Ik was al weg toen de dag helemaal compleet voor haar werd. Thuis had ik afgelopen week mama’s goulash gemaakt en dit voor haar, met vers gemaakte aardappelpuree, meegenomen. Dit keer was ik echter niet meteen naar huis gegaan, maar ben ik gaan koffie drinken met mijn nichten en mijn oom. Het was gezellig en geweldig om ze weer te zien. Ik ga altijd op een dag heen en terug en vaak genoeg heb ik geen zin om nog een bezoekje in te plannen. Dan zit ik te vol aan emoties. Dat moet ik toch vaker doen merkte ik nu. Later dan normaal zat ik dus in de trein en belde ik mama. Ik hoorde dat ze heerlijk had gegeten. Toch vroeg ik het haarzelf ook, zou ze het nog weten? Nou en of dat ze het nog wist! Op mijn vraag of ze lekker had gegeten zei ze, ‘Och zo heerlijk. Zo fijn!’ Op mijn vraag of ik dat vaker zou doen om dingen van thuis te maken zei ze, ‘Ja lieverd, heerlijk!’ Dat zal ik dus doen.

Vaak genoeg zijn er verdrietige dagen tussen, maar deze was om in te lijsten! Nogmaals Bedankt Jan en Elzina. Wat heerlijk dat jullie zo voor ons klaar staan!