Ben jij een brus?

Heb jij een broer of zus met een  beperking, psychisch probleem, chronische ziekte of verslaving? Dan ben jij een brus. Het woord brus komt van de woorden broer en zus. Als brus weet je waarschijnlijk niet beter dan dat alles om je broer of zus draait. Jij komt dan vaak automatisch op de tweede plaats, zonder dat dit bewust gebeurt. Het hoort  nu eenmaal bij een gezin met een zorgintensieve broer of zus.

Ondanks de moeilijke thuissituatie blijkt dat er weinig brussen zijn die ‘hulp’ zoeken. De meeste brussen die zelf met de hulpverlening in aanraking komen, hebben een andere hulpvraag dan specifiek het brus zijn. Veel brussen lopen op latere leeftijd vast, raken depressief of hebben te kampen met bijvoorbeeld een eetstoornis of een dwangneurose. Tijdens behandeling van deze stoornissen blijkt hoe groot de invloed van het gezin van herkomst is geweest. De patronen die hierdoor zijn ontwikkeld, zijn hardnekkig en zorgen dat behandelingen vaak zwaar en langdurig zijn. De vraag waarom brussen niet eerder aan de bel trekken om erger te voorkomen, of waarom ouders dit niet eerder signaleren komt veelal uit het feit dat brussen heel goed zijn in zichzelf te redden, hun problemen kleiner of zelfs onbelangrijk te vinden dan die van hun broer of zus. Maar meestal willen brussen hun ouders het liefste  niet tot ‘last’ zijn omdat zij  al zo druk zijn met hun zorgintensieve kind. Dit maakt dat brussen, naast dat ze vaak heel goed in staat zijn om voor hun zieke of beperkte broer of zus te zorgen, minder zorg hebben voor zichzelf en om heel lang door te gaan vaak tot zij er letterlijk bij neer vallen.

Daarom is het hartstikke belangrijk dat er veel meer oog komt voor de situatie van brussen. Dat ouders en andere opvoeders leren om signalen te herkennen en door die opgebouwde muur heen komen. Daarbij hebben scholen natuurlijk ook een heel belangrijke rol. Ook zij moeten weten wat de signalen zijn als een brus overbelast is of thuis aandacht te kort krijgt. Pas dan kunnen ze zoeken naar  een goede manier om dit te kunnen bespreken met een brus en de ouders. Dit kan op een ongedwongen manier en als men hier vroeg oog voor heeft, kan er een hoop leed voorkomen worden. Brussen zijn niet gewend om in het middelpunt te staan en zijn er goed in om hun leed verborgen te houden.  Zware hulpverlening past niet echt bij deze groep, tenzij het echt niet anders kan. Erkenning en herkenning zijn net zo belangrijk.

En daarom willen wij op Mantelzorgelijk heel graag ruimte inrichten voor deze jonge mantelzorgers.

Ik ben zelf geen brus, maar Barbara wel. Allebei weten uit ervaring hoe zwaar zorgen kan zijn en hoe fijn het dan is, om je verhaal op papier te zetten. Op een bepaalde manier lucht het op. En het mooie van bloggen is, dat lotgenoten zich herkennen in jouw verhaal. Daarbij kunnen ouders, leerkrachten, zorgprofessionals maar ook je vrienden lering trekken uit jouw verhaal. Misschien krijg je daardoor zelfs meer begrip voor je situatie.

Ben jij, of ken jij een brus die met ons zou willen mee bloggen op Mantelzorgelijk of wil je eenmalig je verhaal aan ons kwijt ? Of vind je het misschien leuk om op de foto te gaan voor de rubriek van onze fotograaf Claudia ” Mantelzorgers in beeld”. Stuur dan een mailtje naar info@mantelzorgelijk.nl of bel me op 06 2394 3402. Barbara of ik nemen dan zo snel mogelijk contact met je op om de mogelijkheden te bespreken.

We kijken ernaar uit om van je te horen!