Als mijn vader thuis wil blijven…

Al weken heeft mijn vader slecht gegeten en gedronken, uiteraard met alle gevolgen van dien: ernstige verwardheid, nauwelijks aanspreekbaar, niet alert, onrustig, steeds zoeken naar spullen, geen besef van tijd laat staan van gevolgen, dolend door het huis.. Het is triest om hem zo te zien afglijden!

Afgelopen weekend was er een breekpunt. Hij was binnen een half uur, twee keer heel hard gevallen. De wijkverpleegster was nog maar net weg en toen is hij blijkbaar opgestaan om iets te zoeken. Helaas kon hij na die tweede val niet zelfstandig opstaan en heeft daar bijna twee uur gelegen.
Ik vond hem op de grond.. Hij was helemaal boos en over zijn toeren: “Waar bleef je nou? Ik lig hier maar. Wat heb ik nou aan die zusters? Ze zijn er nooit als ik ze nodig heb. Niemand hoort me en ik kan niet bellen. Ik heb gebeden dat je zou komen. Ik wil niet alleen zijn…”.

Triest om hem zo ontredderd te zien, schokkend van het huilen. Een bange, verwarde, verzwakte man, die niet meer zelfredzaam is. Ik heb hem geholpen met opstaan en getroost, alsof het mijn kind is. Ondertussen bekeken of ‘alles’ het nog deed. De rollen zijn nu dus echt volledig omgedraaid en dát maakt, dat hij nog erger moet huilen: “Dit wil ik toch helemaal niet! Ik kan altijd alles zelf, er zit iets in mijn hoofd dat niet spoort. En jullie begrijpen me niet meer en dan word ik boos, terwijl ik niet boos wil zijn. En niet weer de dokter bellen! Straks nemen ze me op en kom ik nooit meer thuis!”

Mijn zwager was inmiddels gekomen en samen hebben we hem uitgelegd dat hij nergens naar toe hoeft, áls hij maar gewoon eet en drinkt en alle beschikbare hulp accepteert. We hebben hem op het hart gedrukt, dat we hem sowieso thuis verzorgen, zolang we kunnen. Net zoals we dat bij andere dierbaren hebben gedaan. Gewoon omdat je dat doet voor iemand waar je om geeft. Blijkbaar heeft de laatste val – en ons gesprek –  hem op de een of andere manier wakker geschud, want vanaf zondag eet en drinkt hij alles wat we hem voorzetten en nemen bepaalde klachten drastisch af. Hij is zelfs wat rustiger.

Alle mogelijke zorg wordt nu door onze fantastische casemanager dementie aangevraagd. Want zonder professionele hulp gaan we het natuurlijk niet redden. De behoefte aan zorg zal niet afnemen maar eerder toenemen. Hoe moeilijk ook, met mijn broers en zusters ga ik ervoor. Staatssecretaris van Rijn kan reuze trots zijn op ons gezin. Wij willen namelijk graag participeren. Net als veel mensen in Nederland, die het al jaren lang doodnormaal vinden om een dierbare te verzorgen.. Mantelzorgen is ‘no big deal’ voor velen, het is iets wat bij het leven hoort!

Nu maar hopen dat we niet tegen die gigantische, bureaucratische muur aan hoeven boksen, nu we – ter ondersteuning van onze zorg taken – de professionele hulp écht hard nodig hebben. Onze casemanager is al dagen bezig met de hele papierhandel. Blij dat wij dat niet hoeven doen, want dat gaat weer ten koste van de zorg tijd voor vader.
Maak dat nou als eerste toegankelijker, Meneer van Rijn. Daar is namelijk nog een hoop eer te behalen, als het om bezuinigingen gaat!