“Vreemde ogen kunnen dwingen” #mantelzorggeluk

In de laatste twee jaren van zijn leven kreeg mijn vader steeds meer gezondheidsproblemen. Die periodes lag hij veel op bed, at en dronk hij amper nog wat, wat ik ook maar zei of deed hij vertikte het gewoon. Ik dacht, of wist het gevoelsmatig haast wel zeker: hij had er gewoon geen zin meer in, geen zin om zo nog verder te gaan. Die gedachten maakten mij zo angstig en tegelijkertijd zo boos dat we dan echt bonje met elkaar kregen. Die “koppigheid” van hem kon dan dagenlang aanhouden en ik zag de bui al hangen: opname vanwege uitdroging of weet ik wat.

Huilend van radeloosheid, zo trof op een avond de dame van thuiszorg mij. Heel gesprek mee gehad nadat ze mijn vader naar bed had geholpen. De volgende dag kom ik uit mijn werk thuis zit hij pontificaal aan tafel met een grote pot sportvoeding voor zich en zegt “kijk hoe lief, ze heeft voor mij dit meegenomen want anders gaat het niet goedkomen met me, zal je even laten lezen hoe je dit moet gaan gebruiken”…. Ik kon hem zijn nek wel omdraaien maar kon de dame van de thuiszorg wel zoenen, De rust was weer terug in huis en de volgende dag at hij weer gewoon gezellig een hapje mee.

Wat een geluk dat zij de dienst draaide die week!

Patty Koot