De buurtsuper

Ik moet jullie iets vertellen over de supermarkt bij mij in de wijk. Officieel is het een filiaal van een grote landelijke keten, maar eerlijk gezegd voelt het meer als de buurtsuper van vroeger. Ze kennen hun klanten, maken een praatje en helpen als iemand daar behoefte aan heeft. Ik kom er vaak, meestal na mijn werk wip ik er nog snel even binnen.

Naast een kassa staat een bankje, niet omdat het mooi staat, maar omdat sommige mensen even willen zitten. Een paar weken geleden liep ik daar mijn boodschappen te doen. Beetje gehaast was ik want ik wou zo snel mogelijk naar huis. Zat niet lekker in mijn vel, zo ineens heb ik soms meer moeite met het gemis van mijn moeder waar ik best lang voor heb gezorgd.

Terwijl ik stond te wachten bij de kassa zag ik een oudere dame op dat bankje zitten. Een medewerker zat naast haar. Ze waren druk in gesprek en af en toe hoorde ik een lach. Ik weet niet precies waarom, maar het raakte me. Misschien omdat ik ineens mijn moeder zag zitten. Misschien omdat ik zag hoeveel aandacht die mevrouw kreeg en ikzelf ook wel een beetje behoefte had aan een praatje.

Terwijl ik mijn boodschappen aan het inpakken was keek de dame mijn kant op. ‘Druk vandaag hè?’ zei ze. Voor ik het wist zaten we samen te praten. Over het weer, de boodschappen en hoe duur alles was geworden. Over van alles en eigenlijk over niets. Na een paar minuten kwam de medewerker teruglopen met twee bekertjes koffie omdat we zo gezellig zaten te praten zei ze.

Daar zaten we dan, twee wildvreemde vrouwen op een bankje naast de kassa met een bekertje koffie in onze hand. Zo hebben we nog een tijdje zitten kletsen. Toen ik uiteindelijk opstond om naar huis te gaan, voelde ik me lichter dan toen ik binnenkwam. Mijn verdriet was niet verdwenen, en van koken kwam niets meer terecht. Maar mijn glimlach was terug en die avond heb ik nog meerdere keren aan dat moment gedacht.

Aan die mevrouw, de medewerker. Soms zit het gelukje gewoon in een supermarkt waar mensen nog tijd voor elkaar maken.