Geluk bij een ongeluk

Ik heb twee broers. Allebei hartstikke lief, hoor. Maar als het om de zorg voor onze moeder gaat, hebben ze jarenlang gedacht dat ze vooral heel veel geluk met mij hadden. Ik regel namelijk zo goed als alles.

De afspraken bij de huisarts, de boodschappen, de administratie, de medicijnen en natuurlijk de bezoekjes. Als er iets is, bellen ze mij. En als ik vraag of een van hen misschien een keer iets kan overnemen, komt er meestal wel een reden waarom dat net niet uitkomt.

“Jij weet toch hoe dat allemaal werkt? Of laat maar weten als ik iets kan doen.” Nou, dat laatste heb ik dus veel te weinig gedaan. Want eerlijk is eerlijk, ik ben ook iemand die het liefst zelf de touwtjes in handen houdt. Dan weet ik tenminste dat het geregeld is.

Totdat ik een paar weken geleden met mijn fiets onderuitging en tot onder mijn knie in het gips kwam te zitten. Voorlopig nog wel even zoet mee. En voor het eerst in jaren kon ik niet even snel naar mijn moeder om iets te regelen. Er zat dus niets anders op dan mijn broers in te schakelen.

De eerste dagen waren nogal een organisatie. Wie ging wanneer? Wie haalde de boodschappen? Wie ging mee naar de afspraak? En waar lagen de spullen eigenlijk? Ik heb geloof ik nog nooit zoveel telefoontjes gehad als in die eerste week. Maar langzaam begon het toch een beetje te lopen gelukkig.

En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht toen ik weer eens werd gebeld. Mijn oudste broer. Hij zei me dat hij eigenlijk niet eens wist wat ik allemaal zoals deed voor onze moeder. Ik moest er bijna om lachen maar zei hem ook eerlijk dat ik dat al jaren probeerde te vertellen!

Hij bleef even stil maar hij was wel tot de conclusie gekomen dat het eigenlijk te veel was voor mij om allemaal alleen te doen. Dat kwam binnen, niet omdat ik een compliment nodig had, maar omdat ik me eindelijk eens begrepen voelde.

Sindsdien is er iets veranderd. Mijn broer heeft vaste momenten waarop hij voor mam zorgt en neemt ook zelf initiatief. Ik hoef niet meer overal achteraan te bellen en te vragen. Hij kijkt inmiddels zelf wat nodig is. Mijn andere broer doet gelukkig ook iets meer mee, al moeten we daar nog een beetje aan werken.

En mijn enkel? Dat geneest langzaam maar zeker. Ik had natuurlijk liever zonder gips gezeten. Maar als ik eerlijk ben, heeft deze vervelende val me ook iets gebracht wat ik al heel lang nodig had: het besef dat ik niet alles alleen hoef te doen.

Mijn moeder heeft drie kinderen en ik ben haar dochter, niet de vanzelfsprekende “afdeling” die alles maar regelt.  Zo zei ik het ook en ze moesten er om lachen (ik ook) maar ik meen het wel.