Suikercrisis of challenge accepted voor een SugarMom?

4,5 jaar geleden werd ik een SugarMom. Dit is geen term in dezelfde categorie als een SugarDaddy, een SugarMom is de moeder van een kind met diabetes type 1 (T1D).

Het leven als SugarMom is best te doen. Goed, je maakt je wat meer zorgen over je kind, want dingen die voor elk kind normaal zijn, vragen voor ons wat extra’s. Uit logeren gaan? Prima, maar níet zonder extra tas én een “gebruiksaanwijzing”. Zelf ontspannen als kind uit logeren is? Euh, je doet een goede poging terwijl je onderhand je telefoon als een havik in de gaten houdt.

Uitdaging

Ziek zijn met T1D is én blijft altijd een uitdaging. De mensen die mij persoonlijk kennen weten dat ik niet zo snel van de rel raak. Zo hebben we al vaker meegemaakt dat een buikgriepje of verkoudheid grote invloed kan hebben op de bloedglucosewaardes (BS). Net als koorts en overgeven. Er is zelfs een standaardzorgverleners bij T1D braken = bellen. Dat hier natuurlijk allerlei medische redenen aan ten grondslag liggen gaat iets té ver om hier uit te leggen, het hoeft geen medische verhandeling te worden.

Suikercrisis

Het was een dinsdag net als alle andere dinsdagen. De Kerstvakantie was weer voorbij, het normale leven had zijn intrede weer gedaan, althans dát dacht ik. Kind belde huilend op dat hij al 6x gespuug had op school maar dat zijn BS nog goed was. Ook de docent vond het verstandiger als hij naar huis ging. Ik stond niet te juichen maar had het ergens wel verwacht, hij was immers de hele vakantie al gammel geweest en ook die ochtend voelde hij zich niet jofel.

Eenmaal weer thuis ging het al niet veel beter. Zijn BS was gestaag aan het dalen richting een hypo (té lage BS, hier lees je daar wat meer over). Dát is een uitdaging als hij niets binnen kan houden, want een hypo wil zeggen dat hij (even kort door de bocht) suiker nodig heeft. Een vaag kriebeltje van een paniekreactie nestelde zich in mijn nek. De situatie van een BS die niet wil stijgen in combinatie met overgeven leidt over het algemeen tot een spoedopname in het ziekenhuis. Dan tóch maar de diabetesverpleegkundige bellen, want ik wist niet meer wat ik moest of kon doen.

Paniek

Gelukkig hebben wij een 06 nummer zodat wij 24 uur per dag rechtstreeks de diabetesverpleegkundige of de kinderarts kunnen bereiken in geval van nood. Dit viel toch wel onder de categorie noodgeval en ik gebeld. Gelukkig, onze eigen verpleegkundige nam de telefoon op. Ze kwam dan ook direct met de suggestie van een medicijn tegen de misselijkheid. Hier had ik nog nooit van gehoord (nu dus standaard op voorraad in mijn kastje). Een spoedreceptje werd per fax doorgestuurd naar de apotheek.
En hier kwam mijn wens om mezelf te kunnen klonen of dan toch op zijn minst op 2 plaatsen tegelijk aanwezig te kunnen zijn, om de hoek kijken. Want hóe kan ik én de medicijnen ophalen én mijn zieke kind in de gaten blijven houden? Bij een hypo bestaat namelijk altijd de kans op flauwvallen én is zelfs het risico van een coma aanwezig.

Dit zijn de momenten dat ik extra blij ben met de mensen om mij heen. Broertje is in de auto gesprongen naar de apotheek om de medicijnen op te halen én en passant nog een fles echte cola (ook wel bekend als suikerbom). Dat de apotheek geen smelttabletjes maar alleen een drankje op voorraad had, ach dat nemen we maar voor lief, belangrijer is dat mijn kind het krijgt zodat we géén spoedopname krijgen.

Challenge accepted

Een dosis medicijn en een slokje cola om zo te proberen zijn BS langzaam te laten stabiliseren en te laten stijgen.

En dan begint het wachten tot de medicijnen gaan werken. Ik loop ongerust heen en weer tewrijl mijn kind in slaap gevallen is. Om de 10 minuten meet ik zijn BS en ik kan wel huilen van opluchting als ik eindelijk zie dat de waardes voorzichtig op gaan kruipen richting iets wat bekend staat als normaal.

Nog nooit heb ik mij zó wanhopig gevoeld sinds het moment van zijn diagnose en de opluchting dat we ook deze crisis weer doorgekomen zijn is dan ook groot ….

Soms heeft ook de mantelzorger een handje nodig om te kunnen zorgen!