Onze kleine buurtjes zijn het gelukje voor mijn moeder

Ik ben Filiz en ik zorg samen met mijn man al een aantal jaren voor mijn moeder. Zij woont nog thuis bij ons en heeft steeds meer hulp nodig. Vooral de laatste tijd merken we dat haar geheugen hard achteruitgaat en dat ze niet graag alleen is.

Dat vraagt veel van ons gezin. Maar wat mij misschien nog wel het meeste raakt, zijn de kleine dingen van mensen om ons heen.

Wij wonen al jaren in dezelfde buurt. Iedereen kent elkaar een beetje en de kinderen spelen hier nog gewoon buiten op het pleintje. Naast ons woont een jong gezin met twee kinderen die vanaf het begin dol zijn op mijn moeder.

Vooral de kleine meid loopt bijna dagelijks even binnen. Dan roept ze al bij de voordeur: “Teyze, ik kom gezellig praten!” Mijn moeder straalt daar helemaal van.

Soms lopen ze alleen even langs om te zwaaien, en soms helpen ze spontaan met kleine dingen. Emir zet regelmatig de boodschappen binnen als hij ziet dat ik mijn handen vol heb. En Elif tekent de mooiste kleurrijke kunstwerkjes voor mijn moeder, die ze op een prikbord hangt in haar slaapkamer.

Laatst had mijn moeder een verdrietige dag. Ze was in de war en bleef maar zeggen dat ze naar haar ouderlijk huis wilde. Niets wat ik zei leek echt binnen te komen. Precies op dat moment werd er aangebeld. Daar stonden broer en zus met een bordje verse koekjes die ze samen met hun moeder hadden gebakken.

Mijn moeder begon meteen te lachen toen ze de kinderen zag. Elif ging naast haar zitten en begon honderduit te vertellen over school, terwijl Emir heel serieus vroeg of hij de tuin even netjes moest maken omdat “opa’s en oma’s rust nodig hebben”.

Het ontroert mij nog steeds omdat het zo bijzonder is wanneer mensen niet wegkijken van zorg en ouderdom. Die twee buurkinderen brengen hier soms meer licht binnen dan ze zelf doorhebben.

Dat is ons gelukje.