Meer dan alleen een dagbesteding

Ik zal eerlijk zijn: toen mijn moeder voor het eerst een middag naar de dagbesteding ging, moest ik haar er bijna naar toe slepen.

Mijn moeder is weduwe en heeft MS. Ze is altijd nog lang zelfstandig geweest. Alles wat ook maar een beetje naar “activiteiten voor ouderen” rook, wees ze resoluut af. “Ik ga niet zitten knutselen met wc-rolletjes of wat voor gekkigheid dan ook” riep ze dan.

Maar de zorg werd toch langzaam aan meer en ik merkte dat ze steeds minder uit zichzelf onder de mensen kwam. Dat maakte dat ik ook steeds vaker moest schipperen tussen mijn moeder en mij eigen gezin. Uiteindelijk wist ik haar over te halen om het twee middagen in de week te gaan proberen. Met de nadruk op proberen.

Nou, inmiddels krijgt de chauffeur van het busje een scheef gezicht als hij haar te laat ophaalt.

Blijkbaar hadden ze daar goed begrepen wat mijn moeder niet leuk vindt. Knutselen laat ze graag aan anderen over. Maar helpen met pannekoeken bakken of andere lekkernijen staat ze met de neus vooraan. Het opeten ervan gaat haar trouwens minstens zo goed af.

En kaarten, vooral een potje hartenjagen. Als er ergens kaarten op tafel komen schuift ze meteen aan. Daar heeft ze ook Piet leren kennen. Een vrijwilliger van ongeveer dezelfde leeftijd. Inmiddels zijn die twee dikke maatjes geworden en af en toe trekken ze er zelfs samen even op uit.

Ik geef toe: in het begin vond ik dat maar vreemd. Wat moest zo een vitale man met mijn moeder? Ik kon mij maar moeilijk voorstellen dat iemand vrijwillig bevriend raakt met een vrouw die steeds meer zorgvraag zal gaan krijgen. Maar gelukkig had ik het mis. Piet ziet geen MS, hij ziet gewoon mijn moeder.

En sinds die vriendschap er is, zie ik haar weer opbloeien. Ze heeft verhalen te vertellen als ik bij haar ben. Ze lacht weer meer en kijkt uit naar haar middagen daar. Soms zie ik dat ze haar gekozen outfit al klaar heeft hangen terwijl ze er pas de volgende dag heen hoeft.

En eerlijk? Stiekem ben ik er ook blij mee, want Piet helpt waar hij kan. En dat scheelt mij weer een hoop geregel en gedoe. Ik dacht dat ik haar naar de dagbesteding bracht.

Maar eigenlijk bracht ik haar naar een nieuwe vriendschap *