skip to Main Content
Martha Schrijft Over Haar Partner Met Kanker: Adempauze

Martha schrijft over haar partner met kanker: Adempauze

We zijn drie maanden verder. Langzaam dringt de hoop op een langere toekomst samen door. Kunnen we genieten van deze periode waarin we niet elke maand op en neer hoeven naar een ziekenhuis. En bovendien wijzen de laatste bloedwaardes nog steeds uit dat er geen tumoractiviteit is.

De eerste controle in Duitsland geeft geen veranderingen op de beelden en dat betekend zoiets als “kankervrij” Spannend zijn die uitslagen toch elke keer weer maar ook nu kunnen we opgelucht ademhalen. We mogen weer drie maanden wegblijven.

Adempauze

In deze adempauze is het dat ik ook weer eens aan mezelf toekom en nadenk over het werk wat ik al enkele jaren doe. Het post rondbrengen was lekker voor de beweging en goed te combineren met een gezin met jonge kinderen. Maar ik wil nu wel weer wat anders en rol via verschillende uitzendbanen in het cateringwerk. Niet heel vreemd want ooit heb ik een opleiding gedaan voor de voedingsdienst van instellingen en bedrijven. Maar vastigheid kunnen ze me bij de cateraars niet bieden.

Dan kom ik al snel terecht bij een bedrijf in mijn woonplaats, vier halve dagen in de week. Thuis gaat het heel goed en ik ga graag bij dit bedrijf aan de slag om de lunch voor de collega’s te verzorgen. In eerste instantie heb ik het niet over thuis want het gaat goed zo en wat geweest is is geweest. Maar dan…

Deksel op de neus

Drie maanden verder gaan we weer voor een controle naar Frankfurt en krijgen we de deksel op onze neus. Natuurlijk hielden we er wel rekening mee dat het terug zou kunnen komen maar het valt toch vies tegen. Alle artsen worden er weer bij betrokken en we besluiten te gaan voor de zelfde lokale behandelingen met chemo omdat deze zo goed aansloegen.

Nu is ook het moment dat ik het zal moeten vertellen op mijn kersverse werk. Aangezien ik nog maar een tijdelijk contract heb vind ik dit best spannend. Want als ik vaak afwezig ben omdat ik mee ga naar het ziekenhuis is het maar de vraag of ik kan en mag blijven. Vanaf het begin dat ik de situatie uit heb gelegd krijg ik begrip van mijn leidinggevende en mijn collega`s. En we gaan wel zien hoe het gaat lopen.

Regelmatig pendelen we weer op en neer voor scans, een lokale chemokuur, een paar uur verplichte bedrust, een gesprek en dan weer naar huis. Al bij de tweede keer lijkt het erop dat de tumorgroei weer wordt afgeremd. De kwaliteit van leven is nog steeds top, mijn man voelt zich twee dagen even wat moe maar daarna is het weer een brok energie en levenslust. Zo kunnen wij wel jaren vooruit hebben we het idee. Zeker wanneer we na de derde behandeling wederom te horen krijgen dat er geen tumor meer te zien is op de scans. Blij gaan we weer naar huis maar wel met het knagende stemmetje wat ons in het oor fluistert: maar voor hoelang?

Keerpunt

In de weken na de goede berichten is er een keerpunt. Mijn man voelt zich regelmatig niet helemaal lekker en dat is een geheel nieuwe ervaring. We hebben dan ook twijfels of de positieve berichten nog wel positief zullen zijn. Helaas wordt na zes weken van de laatste positieve scan ons nare gevoel bevestigd: de tumor is terug.

Er wordt weer druk overlegd met de artsen hier en in Duitsland. Wat te doen, opnieuw proberen of zijn er inmiddels andere mogelijkheden binnen Nederland?

We zijn eind 2009 en bijna drie jaar na de diagnose. De kwaliteit van leven is nog steeds uitzonderlijk goed te noemen mede dankzij de lokaal toegediende chemokuren. Onze veerkracht heeft het zwaar te verduren gehad maar we gaan er opnieuw tegenaan. Springen niet weer in de auto naar Frankfurt maar blijven dichter bij huis. Twee jaar geleden was er geen alternatieve chemokuur mogelijk maar inmiddels is er wel iets wat we kunnen proberen.

Bij mijn collega`s heb ik een luisterend oor gevonden en ik vind het heerlijk om even een paar uur uit de hectiek van het gezin te zijn. De zorgen en gedachten aan thuis helemaal aan de kant zetten lukt me niet. Maar het werk biedt me ontspanning in deze ,opnieuw, spannende tijd. Dus als het ook maar een beetje kan ben ik op het werk met daarnaast alle ruimte om het thuis te kunnen regelen.

Mijn tijdelijke contract wordt, ondanks dat ik regelmatig afwezig ben, omgezet in een vast contract.

Martha Wieling

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X