Mantelzorggelukje: Weer samen

Een jaar geleden bracht ik mijn vrouw naar het verpleeghuis. Met lood in mijn schoenen. Haar dementie maakte het thuis steeds moeilijker en ik dacht dat het niet anders kon. Maar vanaf het moment dat ik haar daar achterliet, voelde het niet goed. Ze miste mij, ons huis, de kleine gewoontes die haar houvast gaven. En ik miste haar.

Elke dag als ik op bezoek kwam, zag ik de verwarring en angst in haar ogen. Ze begreep niet waarom ze daar was, waarom ik steeds wegging. “Wanneer gaan we naar huis?” vroeg ze keer op keer. En telkens brak mijn hart een beetje meer.

Tot ik op een dag besefte: waarom eigenlijk niet? Waarom niet kijken of het tóch kan?

Dus ik heb me erin vastgebeten. Gesprekken gevoerd, oplossingen gezocht, aanpassingen geregeld. En twee hele lieve kinderen bereid gevonden om bij te springen. En nu, na een jaar, is ze weer thuis. Bij mij.

Het is niet altijd makkelijk. Er zijn momenten van onrust, van herhaling, van vermoeidheid. Maar er is ook iets anders. Haar glimlach als ze me ziet in plaats van een onbekende zorgmedewerker of medebewoner. Haar handen die automatisch de mijne zoeken als we samen op de bank zitten. Het gevoel dat het weer klopt.

Ik weet niet voor hoe lang. We zijn beide dik in de tachtig. Je denkt misschien: ‘Ben je gek geworden, wat als jou iets overkomt?’ Dat is zo maar daar heb ik met mijn kinderen hele goede afspraken over gemaakt. Maar vandaag, nu, zijn we samen. En dat is alles wat ons hele gezin wil. We zijn gelukkig.

Bruno