Mantelzorggelukje: “Ik hou van je, lieverd”

Het was een zonnige middag en ik zat in de tuin naast mijn moeder, die aan het genieten was van de warmte van de zonnestralen. Ik ben al enkele jaren de mantelzorger van m’n moeder, die dementie heeft. Mijn moeder kan eigenlijk niet goed meer uit haar woorden komen en begint eigenlijk ook nooit meer een gesprek.

Terwijl we zo samen in de tuin zaten, begon ik zachtjes een liedje te zingen dat zij vroeger altijd voor mij zong. Tot m’n verrassing zag ik een glimlach op het gezicht van m’n moeder verschijnen. Het was alsof de herinneringen naar boven kwamen en even de mist van de ziekte doorbraken. Ik voelde een brok in m’n keel toen ik zag dat het mijn moeder ook ontroerde.

Terwijl het liedje eindigde, omhelsde mijn moeder me en fluisterde ze: “Ik hou van je, lieverd”. Ze keek me daarna aan met een blik vol liefde en hoewel de woorden niet meer gemakkelijk kwamen, besefte ik dat de liefde tussen ons altijd onvoorwaardelijk zou blijven. Godzijdank kan die rottige dementie onze band nooit breken!

Maar ik realiseerde me nog iets: Ondanks de uitdagingen en moeilijkheden van mantelzorg, zijn er ook momenten van puur geluk en verbondenheid. Mantelzorg is gelukkig niet alleen een taak, maar ook een kans om samen kostbare momenten te delen en liefde te geven.

En zo zaten we nog een tijdje samen in de tuin, genietend van elkaars aanwezigheid en de warmte van de zon. Puur geluk!

Freya