Kabbelend verder leven #balans

En zo glijden de dagen weer af naar een “normaal” ritme. ’s Ochtends eerst rustig mijn puber de deur uit helpen, beetje huishouden en dan lopend naar het verzorgingshuis. De middag is dan voor mezelf of beter gezegd, voor mijn huishouden en gezin.

De huisarts is geweest voor de longontsteking en de antibiotica slaat gelukkig aan. Wel zie ik dat E als ze ziek is wat verwarder is. Op die momenten hoor ik steeds dezelfde verhalen maar dat geeft niet. Het sociale contact is belangrijk. We bekijken samen de krant en praten over “het leven”. De was neem ik elke keer mee en de wasmachine draait overuren met al die kleine wasjes.

Ondertussen ben ik druk met het plannen van de verrassingen voor de verjaardag van E, ze wordt immers 90. Ze is wat somber omdat ze haar verjaardag niet thuis kan vieren. Daar verheugde ze zich ontzettend op. Maar zoals gebruikelijk komt haar favoriete uitspraak uit haar mond “wees blij met wat je hebt en kijk niet naar wat je mist”.

Kabbelend verder leven

In het weekend ga ik met T heen en ik zie haar opklaren als ze hem ziet. T schrikt van haar, van hoe ze er uit ziet en wordt hier verdrietig van. Als het eten komt wordt het hem even teveel en gaat hij aan de wandel. E eet een paar hapjes, het smaakt haar niet en ik word wat onrustig. Het was nooit een grote eter maar dit gaat niet goed. Ik vraag haar waarom ze niet in de grote zaal eet met de rest van de bewoners.

Volgens E is dat ongezellig, er eten ook mensen van buiten mee en die staan meteen na het eten weer op. Toch dring ik er bij haar op aan dat ze in de zaal gaat eten. Het sociale contact is ook belangrijk voor het welzijn van iemand. En juist dat vereenzamen is waar ik mij zorgen over maak. Dat minder eten is dan een bijzaak, als het gezellig is eet ze vanzelf meer (ze kán namelijk eten als een dijkwerker!) Ze belooft mij dat ze voortaan in de zaal gaat eten.

Ergens krijg ik een kriebeltje in mijn nek door haar uitstraling. Ik mis dingen die ik niet kan benoemen, maar ze is anders dan anders.

Ik negeer het kriebeltje en we kabbelen voorlopig gewoon lekker verder, hopend dat de kou gauw verdwenen zal zijn zodat we met E in de rolstoel naar buiten kunnen.

Het leven lijkt voorlopig weer in balans en de stroomversnellingen lijken we gehad te hebben.