90 jaar leven vieren #feest #leven #90jaar

Op het moment van schrijven is het gisteren dat buurvrouw E de respectabele leeftijd van 90 jaar heeft bereikt.

Helaas heeft ze deze verjaardag niet in haar eigen huis maar in het verzorgingshuis moeten vieren. Gelukkig hebben we er wél een feest van kunnen maken!

Voorpret

Hoeveel voorpret kan je hebben over een verrassing? Nou héél veel kan ik je vertellen! Met de jongste zus van E heb ik regelmatig telefonisch contact. De reden hiervoor is verdrietig maar daarover vertel ik een andere keer, dit moet een vrolijk blog worden. Het plan van de zus is om samen met haar broer hierheen te komen om E te verrassen. De hele familie is al aardig op leeftijd en woont redelijk verspreid over het land, waardoor ze elkaar niet zo vaak zien. De laatste keer dát ze elkaar gezien hebben is misschien wel 15 jaar geleden! Telefonisch spreken ze elkaar gelukkig wel allemaal regelmatig, vandaar dat de telefoon zo belangrijk is voor E (zie ook Telefoon)

Nog meer verrassingen

E is haar leven lang actief binnen het Leger des Heils. De oudere lezers onder ons kennen het wel, de Heilssoldaat die zich met de collectebus én de Strijdkreet onder de kroegbezoekers mengt. Ook dat heeft zij vroeger gedaan.
Gisteren werd zij verrast door het muziekkorps van het Leger dat voor en met haar kwam zingen. Wat heeft ze genoten!

De grootste verrassing

Zo rond kwart voor 11 zag ik het busje van de Valys aan komen rijden. Snel ben ik van de kamer van E naar de hoofdingang gelopen om broer en zus op te vangen. Voor ons alle drie de eerste keer dat we elkaar zien en nu een gezicht hebben bij de stem aan de andere kant van de telefoon. We lopen rustig naar de kamer van E en de uitdrukking op haar gezicht als ze haar broer en zus ziet, onbetaalbaar!!

We kunnen met een gerust hart constateren dat deze verrassing geslaagd is!

Verdriet en blijdschap

Op de dag zelf is er verdriet bij de jongere zus. Verdriet om te zien hoe hard E achteruit gaat (terwijl ze er voor mij beter uit ziet dan ze gedaan heeft de dagen voorafgaand aan haar verjaardag) en het besef dat het misschien wel de laatste keer geweest is dat ze elkaar gezien hebben. Toch is er ook blijdschap, juist omdat ze elkaar gezien hebben. En als ik zus ’s avonds nog even bel om te vragen hoe het met haar is, geeft ze aan dat ze blij is E gezien te hebben en nu vrede te hebben met de situatie. Het is goed zo, ze hebben gepraat en herinneringen aan vroeger opgehaald.

The day after

Vandaag, de dag ná haar verjaardag, is E opgewekt. Vertelde blij dat ze zo goed geslapen heeft. De longontsteking lijkt onder controle. Ja, ze heeft genoten gisteren en begint mij te vertellen wie er allemaal waren en hoe fijn ze dat vond.
Samen bekijken we nog een keer de kaarten die ze allemaal gekregen heeft en ze voelt zich zó rijk.

De lunch wordt gebracht en ze eet vandaag eindelijk weer een redelijke hoeveelheid. Als ze dit zo vol blijft houden gaat ze die 100 (“ik word hónderd” is haar favoriete uitspraak) vast wel halen ondanks dat haar gezondheid hard achteruit gaat. Daarover later meer, voor nu vieren we het feest en het leven!

bron afbeelding