skip to Main Content
Ik Ben Maar Een Telefoontje Van Je Verwijderd

Ik ben maar een telefoontje van je verwijderd

In deze tijd hebben we eigenlijk allemaal wel een mobiel en is het normaal om bereikbaar te zijn of anderen te kunnen bereiken. “Bel me maar als ik wat voor je kan doen” is een veel gehoorde opmerking. Of “ik ben maar een telefoontje van je verwijderd”. Ook ik gebruik die opmerkingen. Voor E is het altijd fijn geweest dat ik inderdaad maar een telefoontje van haar verwijderd was.

Contact met de buitenwereld

Ik heb al verteld over mijn buurvrouw E die momenteel een plekje heeft op de Zorgboulevard. Helaas hebben de kamers daar geen eigen telefoonaansluiting wat voor haar heel verdrietig is. Voor E is de telefoon de enige manier om regelmatig contact te houden met de buitenwereld. En met telefoon bedoel ik dan zo’n ding dat vast zit met een draadje aan de muur, én waarbij de hoorn weer vastzit met een draadje aan het toestel zelf.

Je kan je vast wel voorstellen wat het met iemand doet om ineens een belangrijk stuk uit je leven kwijt te zijn.

Bellen

Als verrassing heb ik haar regelmatig even met mijn telefoon laten bellen met haar oudste zus, die mist ze het meest. Logisch ook, ze belden élke dag met elkaar, al was het alleen maar om even welterusten te zeggen! Die eerste keer dat ze haar zus aan de telefoon had zal ik niet meer vergeten. De tranen biggelden over haar wangen en wat waren ze beiden blij elkaar weer te horen! Ook ik moest een traantje wegpinken dat ik het hoorde.

Mobiel

E kwam tot de conclusie dat zo’n mobieltje toch wel handig is. Bij mij ontstond meteen een nieuw plan in mijn hoofd om haar een stukje van haar zelfstandigheid terug te geven. Via de Weggeefgroep heb ik van iemand een senioren mobiel gekregen en een prepaid simkaart was ook zó geregeld.

Op zondagochtend zijn mijn zoon en ik weer naar haar toe gegaan mét de mobiele telefoon. De voorpret van deze verrassing was bij ons allebei héél groot.

Verrassing

En dan tref je een vrouw aan die enigszins down is. We missen allebei het sprankeltje en de glans in haar ogen en dit doet pijn. Hier zit een échte oude vrouw voor wie het allemaal even niet meer zo hoeft. De krant wil ze wel “even zien wie er dood is” en ik zie weer een glimp van de vrouw zoals ik haar ken.

Dan haal ik haar telefoonklapper uit mijn tas en haar gezicht licht helemaal op. Als ik dan ook nog de telefoon aan haar geef begint ze te huilen. Na een korte uitleg wil ze bellen met haar oudste zus. Die is helaas niet bereikbaar maar haar jongste zus wel. Samen aan de telefoon babbelen ze heel wat af en ik krijg meerdere keren God’s zegen voor dit gebaar. “Ik ben maar een telefoontje van je verwijderd” krijgt zo een mooi gezicht én een mooie betekenis.

Dankbaarheid

Ook dít is mantelzorgen. Iets wat voor ons klein en vanzelfsprekend is kan voor meerdere mensen heel veel verschil maken. De dankbaarheid van mijn buurvrouw én haar zus, maakt mij op zo’n moment verlegen. Ik doe het niet voor de dankbaarheid, is in mijn ogen niet nodig. De blijdschap te zien en te horen is voor mij voldoende.

Of zoals E altijd zegt “wees blij met en dankbaar voor wat je hebt, denk niet aan wat je mist” en onderhand leg ik haar geduldig nog een keer uit hoe de telefoon werkt …

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Linda Duijkers

Mantelzorger voor meerdere personen (kind met diabetes type 1 en buurvrouw van 90) en ondersteuner van een mantelzorger (moeder) met praktische zaken en klusjes in huis.

Het leven loopt zoals het loopt, met een lach en een traan overgoten met een sausje van positiviteit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X