skip to Main Content

Hoe komen we tot een intelligente en humane lockdown in instellingen?

Gisteren plaatste ik een opinieblog: DE LOCKDOWN VAN VERPLEEGINSTELLINGEN IS EEN SCHIJNVEILIGHEID! waarover – met name onder verzorgenden op Facebook – veel commotie ontstond. Ook ontving ik gelukkig ook voorbeelden van instellingen waar het wél goed geregeld is. Heel fijn natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat veel van onze lotgenoten die ervaringen op dit moment absoluut niet hebben.

Mijn opinie gaat niet over de hardwerkende verzorgenden. Uit eigen ervaring, als mantelzorger voor een vader met Alzheimer, weet ik hoe zij – ook al ver voor de huidige crisis – alles geven om het hun bewoners zo aangenaam mogelijk maken. En dit zeker niet altijd onder de meest ideale werkomstandigheden. Ik klapte niet alleen op 17 maart voor hen, maar maakte de afgelopen jaren sowieso steeds enorme diepe en respectvolle buigingen.

Maar waar ligt het dan aan, zul je denken? Het ligt volgens mij aan de minimale informatievoorziening vanuit de overheid, het beleid in sommige instellingen en hoe de maatregel overal anders geïnterpreteerd wordt. Maar natuurlijk speelt ook het tekort aan beschermende middelen mee. En eerlijk? Die hadden natuurlijk wel meteen bij de eerste lockdown van de instellingen ingezet moeten worden. Zeker als je kwetsbare ouderen en jongeren, koste wat het kost, wilt behoeden voor het Covid-19 virus.

Dat behoeden voor het coronavirus is dus helaas niet gelukt. Inmiddels zijn er door het hele land vele besmettingen in verpleeg- en verzorgingsinstellingen te betreuren. Die besmettingen moeten door iemand naar binnen gebracht zijn, toch? Dat roept bij veel mantelzorgers direct de logische vraag op: Als werknemers van zorginstellingen in- en uitlopen én onbeschermd werken, waarom mogen wij er dan in godsnaam niet bij? Waarom zijn we nu geen partner meer vanuit het belang van onze dierbare?

Ook las ik in een artikel dat de grote piek van besmettingen in de verpleeghuizen nog moet komen. Dat houdt waarschijnlijk in dat de verzorgingshuizen nog langer in lockdown zullen gaan. En dat mantelzorgers nog langer gescheiden worden van hun kwetsbare dierbaren. Nu al ca. 7 weken. Wat als dat maanden gaat duren? Is het dan nog wel humaan om mensen in hun laatste levensfase af te sluiten van hun familieleden? Van die personen die uiteindelijk het meest om hen geven? Is dat menselijk? Is dat wenselijk? Hoe kunnen we samen tot de beste kwaliteit van leven komen?

Reden voor mij om de knuppel in het hoenderhok te gooien met een stevig opinieblog in de hoop dat er een discussie op gang zou komen. Want dat die gevoerd moet worden zal duidelijk zijn. En snel ook. Hoe? Door een fikse titel boven het blog te zetten en één duidelijke vraag te stellen:

“Moeten we de schijnveiligheid echt voor laten gaan op kwaliteit van leven?

 Gelukkig sta ik niet alleen: Fatos Ipek Demir stelde zich – als mantelzorger voor haar vader met Alzheimer – vorige week in Een Vandaag al uiterst kwetsbaar op om haar gevoelens over de lockdown en het missen van haar vader bloot te leggen. En ouderen psycholoog Sarah Blom probeerde afgelopen zaterdagavond in OP1 ook een flink steentje bij te dragen om deze discussie aan te zwengelen.

 

Inmiddels wordt er online en in de media flink op los gediscussieerd. Dat is fijn. Maar waar het mij om gaat is natuurlijk dat de discussie ook op politiek niveau gevoerd gaat worden. Laten we reflecteren op de effecten van deze maatregel en het algeheel welzijn van onze dierbaren centraal stellen. Dat we maatwerk overdenken vóór het Covid-19 virus in zorginstellingen echt losgaat. Dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is en dat de menselijke kant wordt meegenomen in een echt intelligente en humane lockdown. Het liefst voordat er straks opnieuw besluiten genomen worden.

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Ik vind t misleidend de term intelligente lock down. Bestaat er ook een domme lock down? Achteraf zal pas blijken of die “intelligente lockdown” wel zo intelligent was. En hoe effectief. En welk effect t enorme gebrek aan beschermingsmiddelen had op de maatregelen. We zien nu de gevolgen van jarenlange zorgafbraak. Tekort personeel tekort aan medicijnen. Tekort aan primaire besmingsmiddelen voor de zorg mantelzorgers en pgbhouders die achteraan mogen sluiten. Het wordt een pittig debat waar weer lange termijn en visie moeten besproken gaan worden. En niet alleen de kosten/baten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X