Geven & Ontvangen

Die balans tussen geven & ontvangen…… blijft een uitdaging! Überhaupt in het leven, en ook zeker als je zorgt voor een naaste. Het boek ‘De Fontein, vind je plek’, van Els van Steijn gaf mij nieuwe inzichten in mijn familiesysteem, en daardoor nieuw grip op mijn leven. We zijn er ons vaak niet bewust van hoeveel de onlosmakelijke verbinding met al je familieleden, de bloedband, grote invloed uitoefent op je leven en op de maatschappelijke, organisatorische systemen waar je deel van uitmaakt. Het is zo belangrijk om op je eigen plek te (gaan) staan! Juist oók als mantelzorger!

En ik kan je vertellen dat ik niet op mijn plek stond. Jaren geleden was ik geheel onbewust (als kind al) er vanaf gestapt, was ik boven mijn vader gaan staan, was ik voor hem gaan zorgen als ‘een ouder’. En dit werd nog eens versterkt toen ik Mantelzorger werd. Via een ‘familieopstelling’ heb ik mogen ervaren hoe het voelt om weer mijn eigen plek in te nemen. Los te leren laten wat van de ander is – ook al is hij ziek, is hij aan het dementeren, is hij afhankelijk geworden van zorg. En tegelijkertijd heb ik geleerd dat ouders meer geven dan ze ontvangen……; dat dit een wetmatigheid is. En ik als kind dus nog steeds mag ontvangen.

Het is dus zo belangrijk dat je in het zorgen voor de ander, wanneer het je ouders betreft, je kind blijft. Je op je plek blijft staan die je hebt als kind van.

Zoals Els van Steijn mooi in haar boek beschrijft kun je je familie voorstellen als een ‘fontein’, met verschillende bakken met water, die elkaar beïnvloeden. ‘Bovenin staan je voorouders, de bak daaronder is van je grootouders. Daaronder staan je biologische ouders. Jouw plek is in de bak onder hen (in volgorde van geboorte van de kinderen). Wanneer je kinderen hebt, staan jouw kinderen onder je met onder hen jouw kleinkinderen etc. Het water stroomt alleen goed in deze volgorde…. Als je op je plek staat, ontvang je een onzichtbare kracht die essentieel is om je vervuld en stevig te voelen.’ Je kunt o.a. van je plek afgaan doordat je uit verbinding gaat, of wanneer je oneigenlijke verantwoording overneemt.

Wanneer je pogingen doet om de fontein naar boven toe te laten stromen (wanneer je dus boven je ouder(s) gaat staan, vangt de fontein zijn natuurlijke stroming niet meer op. Dit is tegennatuurlijk, en uitputtend. Je wordt een gever….. Een uit balans zijnde gever….

Hoe kan iemand die door zijn ziek zijn niet meer gelijkwaardig kan geven, toch geven? Zij geven door oprecht dankbaar te zijn. Het is dan zo belangrijk dat jij als ontvanger de dank oprecht laat binnenkomen. Op deze wijze kan ieder zijn waardigheid behouden.

Het voert te ver om in deze blog alle ins en outs te bespreken, ik raad je echt aan om bij interesse het boek te gaan lezen.

Sinds ik op mijn eigen plek sta, is er een zwaarte van mij afgevallen. Durf ik weer toe te komen aan mijn eigen leven. Praktisch zorg ik nog steeds voor mijn vader. Hij geeft mij mooie feedback wanneer ik neig naar het overnemen van zijn lot, zijn verantwoording, zijn zwaarte. Hij geeft dit heel direct aan: ‘je zou vanmiddag toch bij mij op visite komen?’

Op mijn eigen plek staan betekent ook dat ik nieuwe keuzes maak. In overleg met ‘Mantelzorgelijk’ stop ik, al dan niet tijdelijk – dat zal de tijd leren -; met het schrijven van deze Blogs. Voor mij als mens en als dochter van was het heel waardevol dat ik deze ruimte aangeboden kreeg door Marjolijn, Claudia en Barbara! Dank! Ik heb het met veel liefde gedaan.

Hoop dat mijn Blogs jou tot steun zijn geweest, tot inspiratie, tot stimulans om vanuit je hart de zorg als zorggever te (blijven) geven. En te durven groeien als mantelzorger/als professional in de zorg voor ieder met (Lewy Body) Dementie.

Veel goeds toegewenst, hartelijke groet, Ingrid van der Voort