De Wmo – Wet Maatschappelijke Onrust!

De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (Wmo) zou een vangnet moeten zijn voor mensen die hulp nodig hebben bij het dagelijks leven. Maar in de praktijk blijkt steeds vaker dat gemeenten deze verantwoordelijkheid afschuiven op zorgvragers zelf en/of hun mantelzorgers. Onder het mom van ‘zelfredzaamheid’ en ‘maatwerk’ worden mensen met zorgvraag en hun naasten in de kou gezet.

Veel gemeenten proberen ondersteuning dichterbij huis te organiseren. Klinkt mooi, maar wat betekent dat echt? Concreet betekent het dat er mensen zijn die voorheen dagbesteding kregen, nu tijdelijk thuis zitten zonder passende alternatieven. Want die zijn nu nog niet beschikbaar…

Tijd om deze schrijnende situaties onder de aandacht te brengen

Dat een 85-jarige man, die al overbelast is door de zorg voor zijn vrouw met dementie, geen ondersteuning krijgt zolang hij niet verplicht twee keer per week naar de fitness gaat. Hij kán dat fysiek niet, maar dat maakt geen verschil, de ondersteuning wordt afgewezen. Zijn dochter die al de nodige taken doet als ondersteuning moet nu ook de persoonlijke zorg voor haar moeder op zich nemen. Zij komt op haar beurt weer in de problemen op haar werk.

Dat een vrouw haar mobiliteit wordt bepaald door een fysiotherapeut bij aanvraag van een scootmobiel. Dit is geen ondersteuning, dit is wanbeleid! Indicaties die worden afgegeven door een fysiotherapeut of fitness instructeur in plaats van een arts of een Wmo-consulent; ik vraag mij af of dit wettelijk gezien geoorloofd is?

Dat een groepje jongeren, die midden in een re-integratie traject zitten, nu ’terug naar af’ worden gestuurd, omdat de gemeente de begeleiding aan andere organisaties heeft uitbesteed. Maar welke, dat is tot op heden nog niet bekend. Juist nu de ze jongeren zo goed op weg waren vallen ze nu tussen wal en schip. Welke consequenties kan dit gaan geven?

Keukentafelgesprek? 

In sommige gemeenten duurt het inmiddels twaalf (!!) weken voordat iemand die huishoudelijke ondersteuning aanvraagt, een keukentafelgesprek krijgt. Stel je voor: je bent ernstig ziek, je kunt je huishouden niet meer doen en je moet drie maanden wachten voordat er überhaupt wordt gekeken naar een oplossing. Dit is geen sociaal beleid, dit is verwaarlozing van de meest kwetsbaren.

Mantelzorgers raken overbelast en opgebrand

Deze verschuiving van verantwoordelijkheid betekent dat mantelzorgers nog meer taken moeten overnemen. Dit terwijl uit onderzoek blijkt dat veel mantelzorgers al overbelast zijn. De gemeente verwacht simpelweg dat kinderen, buren en vrijwilligers alles opvangen. Maar wat als die er niet zijn? Wat als deze zelf ook tegen hun grenzen aanlopen?

Stop de afbraak van zorg!

Het is tijd om deze schrijnende praktijken aan de kaak te stellen. De overheid heeft een zorgplicht, en gemeenten mogen niet wegkomen met het afbouwen van essentiële ondersteuning onder het mom van ‘zelfredzaamheid’. Kwetsbare mensen hebben recht op waardige zorg en mantelzorgers verdienen respect en goede ondersteuning. Geen extra lasten en zonder juiste ondersteuning.

Mantelzorgers zorgen uit liefde maar het mag nooit een verplichting of last worden omdat de gemeente haar verantwoordelijkheid afschuift. De waardevolle zorgondersteuning van de mantelzorger moet een aanvulling zijn, geen vervanging van… Er is steeds meer onrust over deze nieuwe gang van zaken. De lokale politieke partijen hebben er ook zo hun vraagtekens bij en of zij de antwoorden krijgen? Ik betwijfel het ten zeerste!

Mantelzorgondersteuning

Nu ik het toch over ondersteuning heb: waarom doen beleidsmakers zo moeilijk over de bewezen waardevolle ondersteuning die Mantelzorgelijk kan bieden aan mantelzorgers? ⇒ Waarom moeilijk doen als het online kan? Wij mantelzorgers worden feitelijk verplicht mee te werken, mogen we dan op zijn minst ook wat van jullie verwachten?

Heb jij ook te maken met absurde Wmo-eisen of een gemeente die je in de steek laat? Deel net als anderen jouw verhaal en laat je stem horen. Alleen samen kunnen we beleidsmakers laten inzien dat goede zorg begint bij goede ondersteuning voor mantelzorgers!

Avatar foto

Jolanda Groothuis is bestuurslid van Stichting Mantelzorgelijk en voormalig mantelzorger voor haar vader Willem. Vanuit haar eigen ervaring weet zij hoe belangrijk herkenning, steun en een plek om ervaringen te delen kunnen zijn. Die betrokkenheid zet zij nu in binnen Mantelzorgelijk, waar zij zich sterk maakt voor een krachtige stem van mantelzorgers en voor meer onderlinge verbondenheid. Haar overtuiging is helder: samen staan mantelzorgers sterker.

Comments (0)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top