Waarom moeilijk doen als het online kan?

De afgelopen maanden heb ik met aardig wat bestuurders en beleidsmakers gesproken over ons community-platform. Hele mooie gesprekken gevoerd maar weet je wat me ook opviel? Een aantal van hen begrijpen nog steeds het nut en de noodzaak van online lotgenotencontact niet. Echt niet. Online lotgenotencontact voor mantelzorgers? Hoezo? ‘We doen al zo veel voor deze groep.’ Nee hoor, laten we vooral blijven inzetten op fysiek contact voor een handjevol mantelzorgers die blijkbaar wél alle tijd hebben om fysiek wel aanwezig te zijn.

Onbekend maakt onbemind? Best gek want we bestellen onze boodschappen online. We vinden de liefde van ons leven (of in elk geval een date voor vrijdagavond) met een paar swipes. We vergaderen vanuit huis, bestellen een nieuwe outfit zonder ooit een paskamer te hoeven zien, zien nooit meer een bankmedewerker om bankzaken te regelen, moeten gebruik maken van een digitale overheid en houden contact met familieleden aan de andere kant van de wereld via videobellen. Kortom: ons hele leven speelt zich voor een groot deel al online af.

Maar als het gaat om mantelzorgers die elkaar willen en vooral kunnen ondersteunen, vinden sommige beleidsmakers het ineens een gek idee. Online lotgenotencontact? Nee, daar geloven ze niet in. Beter laat je een uitgeputte mantelzorger een vrije middag regelen (succes daarmee), een oppas vinden voor de zorgvrager (haha, goeie grap) om ergens in een zaaltje met 10 man en een paardenkop koffie te drinken met mensen die in een heel andere levensfase zitten dan jij. Dat werkt voor de grootste groep mantelzorgers in dit land vast veel beter, toch? Maar trainingen en webinars voor mantelzorgers om hen beter te laten ‘samenwerken’ met professionals? Ja, die mogen weer wel online want dát is zo lekker snel en efficiënt.

Het bizarre is: mantelzorgers laten bij Mantelzorgelijk allang zien dat online ondersteuning werkt.

Elke dag delen mantelzorgers hun ervaringen in online community en op de socials. Of in de talrijke besloten ‘online’ groepen. Ze stellen elkaar vragen, geven elkaar steun, huilen en lachen samen – allemaal zonder reistijd, zonder oppasstress en precies op het moment dat het hen uitkomt. Dit is geen toekomstmuziek, het gebeurt NU. Maar sommige beleidsmakers? Die blijven liever hangen in een wereld waarin ondersteuning vooral uit fysieke bijeenkomsten bestaat, met een flip-over, slechte koffie en te weinig parkeerplaatsen.

Ondertussen hebben ze zelf natuurlijk geen enkel probleem met online werken. Teams, Zoom, Google meet, u roept, zij klikken. Maar als het gaat om mantelzorgers… dan is het ineens ‘niet persoonlijk genoeg’. Want ja, samen zwijgend in een kringetje zitten is blijkbaar wél persoonlijk.

Tijd voor beleid dat aansluit bij de realiteit.

Online lotgenotencontact is geen ‘extraatje’, het is een essentieel onderdeel van mantelzorgondersteuning. Het is hoog tijd dat dit standaard wordt opgenomen in elk gemeentelijk en landelijk ondersteuningspakket. Niet als een leuke optie voor erbij, maar als een volwaardige, erkende vorm van steun. 

Dus voor alle mensen die de noodzaak nog steeds niet inzien, mogen we nu eindelijk een serieus gesprek voeren over het opnemen van online lotgenotencontact voor ALLE mantelzorgers in jullie ondersteuningspakket? Of moeten die mantelzorgers eerst een petitie starten via… oh wacht nee, ook dat gebeurt natuurlijk online..