Dankbaar voor mijn schoonzus

Ik was bijna 60 jaar gelukkig getrouwd met Jennie. Helaas is het ons niet gegund om ooit kinderen te krijgen. En toen mijn lieve vrouw vorig jaar overleed, bleef niet alleen een leegte achter in mijn hart, maar ook in mijn dagelijks leven. Zij was naast mijn geliefde ook degene die mij al jaren hielp met alles wat ik niet meer zelf kon. Plotseling stond ik er op 83 jarige leeftijd alleen voor – en eerlijk gezegd wist ik niet hoe ik dat moest doen.

Maar toen was daar mijn jongste schoonzus, Elsje. Zonder aarzeling nam ze de zorg op zich. Niet omdat het moest, maar omdat ze het haar oudste en lievelingszus, mijn vrouw dus, beloofde op haar sterfbed. Ze helpt me sindsdien met mijn boodschappen, gaat mee naar alle medische afspraken en zorgt ervoor dat ik niet verhonger en vereenzaam. Verder red ik me gelukkig met thuishulp en thuiszorg. Maar dankzij Elsje  voel ik me nog steeds echt gezien, gehoord én geliefd.

Ik besef maar al te goed dat dit niet vanzelfsprekend is. Mantelzorg geven is hartstikke zwaar en ik wil niet dat ze zich verplicht voelt. Maar ze zegt altijd: “We doen dit samen, als familie.” En dat betekent alles voor mij.

Voor alle mantelzorgers zoals Els: jullie zijn echt onmisbaar. Dank jullie wel!

Robert de Vries