Bezoekregelingen in verpleeghuizen verlopen niet soepel

Was iedereen zo opgelucht dat de versoepeling op bezoek in verpleeghuizen werd aangekondigd, krijgen we nu weer veel telefoon en mail over het feit dat het in de praktijk toch echt anders blijkt te zijn. De bezoekregelingen in verpleeghuizen verlopen niet soepel ondanks dat dat wel de bedoeling zou zijn. Wat is er aan de hand? Waar lopen mantelzorgers op dit moment dan tegenaan?

Te streng

Sinds begin deze maand mochten 26 verpleeghuizen op proef de deuren weer voorzichtig openen. Vanaf 25 mei kan deze versoepeling ook ingezet worden bij instellingen die er klaar voor zijn. Bezoek is daar onder strenge voorwaarden weer welkom. Voor het openstellen van de instellingen is een handreiking opgesteld. Zo mag er maar één persoon per week komen en dat moet bovendien steeds dezelfde persoon zijn. Deze bezoekregeling blijkt te streng en is voor bewoners een ‘te zwaar offer’ vindt ook de branchevereniging van zorgorganisaties Actiz. De coronamaatregelen, die nog tot zeker 15 juli gelden, zijn op die manier niet vol te houden. Voor veel organisaties, bewoners en mantelzorgers is dat echt te pijnlijk en te ver weg.

Pijnlijke situaties

Familieleden van bewoners eisen al veel langer dat de maatregelen voor verpleeghuizen versoepelen. Vanaf afgelopen maandag mogen dus al meer verpleeghuizen bezoekers ontvangen, maar het aantal bezoekers per bewoner blijft nog steeds beperkt tot één. Dit wordt veelal vertaald naar één bezoek per week door één persoon. Vanaf 15 juli worden er eventueel meer bezoekers per woning toegelaten. Maar tot die tijd houdt het kabinet vast aan de maatregel: één vaste bezoeker per bewoner, mits het verpleeghuis coronavrij is en voldoet aan de voorwaarden. Dat levert volgens de verschillende zorgorganisaties zeer pijnlijke situaties op. Bewoners moeten bijvoorbeeld een keuze maken tussen hun partner en kinderen. Of kiezen tussen hun kinderen. Niet te doen! En zeker niet na zoveel weken zonder de mensen waar je het meest van houdt.

Signalen

Via de hulplijnen en de mail ontvangen wij veel boze, verdrietige signalen van mantelzorgers. De tendens laat zien dat er grote verschillen zijn in het naleven van de bezoekregels. En dan zijn er vooral grote verschillen in de data dat verpleeghuizen hun deuren weer openen voor mantelzorgers. Ondanks de routekaart vanuit de rijksoverheid blijken sommigen instellingen niet zo’n haast te hebben en stellen ze de versoepeling nog liever even uit. En dat heeft vaak niets met een Corona uitbraak in het betreffende huis te maken. Niet duidelijk is of dit met richtlijnen te maken heeft of dat er angst in het spel is. Op social media zien we regelmatig reacties van verzorgenden die het liefst zo lang mogelijk uitstellen omdat ze bang zijn voor een nieuwe uitbraak. Maar angst is een slechte raadgever, zelfs in tijden van crisis. Een oprechte dialoog vanuit het zorghart lijkt hier meer op zijn plaats.

Zorgelijk

Wij vinden het zorgelijk. We horen te vaak dat gezinnen en huwelijken uit elkaar worden gehouden en dat de menselijke maat ontbreekt. Het moet toch mogelijk zijn om met elkaar tot een gedragen versoepeling te komen waarbij de risico’s beperkt worden, maar waarbij ook de emotionele kant gewogen wordt. Zeker als je een mantelzorger even daarvoor hoort zeggen dat zij haar echtgenoot, waar ze 60 jaar mee getrouwd was, op 15 maart voor het laatst omhelst heeft. En dat ze daarna alleen nog mocht zwaaien. Hij op tweehoog en zij vanaf de parkeerplaats. Tot hij op 12 april hoge koorts krijgt en 2 dagen later komt te overlijden aan Corona. Of het verhaal van een 83-jarige man die moet wachten tot zijn vrouw terminaal is om haar vaker te kunnen bezoeken. Verdrietig, toch?! Waarom schiet het dan niet op met die versoepeling van bezoekregelingen? Al onze dierbaren in verpleeghuizen zijn mensen van de dag. Ze hebben niet het eeuwige leven. Gun ze elkaars gezelschap dan. Voor het te laat is!