Mijn lichtpuntje in de stilte

Sommige dagen voelt het als een stille strijd. Mijn partner, met wie ik ooit eindeloos kon praten, verdwijnt langzaam in de mist van dementie. De gezelligheid die ons huis ooit vulde, is nu vaak vervangen door stilte, routine en waakzaam zijn. Maar dan komt mijn kleinkind binnen, een wervelwind van leven.

Met haar stralende ogen en onbezorgde lach breekt ze door de grauwe sluier heen. Samen een tekening maken, haar kleine handjes die enthousiast over het papier gaan, of gewoon haar stemmetje dat honderduit kletst of liedjes voor mijn partner zingt – het zijn die momenten waarop ik weer voel wat geluk is. Even is alles volmaakt, alsof de zwaarte even wordt opgetild. Ze weet het niet, maar zij is mijn lichtpuntje, mijn redding op de moeilijkste dagen.

Lien