Zorgen voor je vader: Jaap en de tijd (1)

Ze hebben in tijden niet zo onbekommerd gelachen. Heerlijk, de voorstelling van Van der Laan en Woe, die zingende jongens van De Kwis. Mijn moeder komt al heel lang niet meer in het theater, dus dat werd weer een keer tijd, dacht mijn zus. Kadootje voor haar aanstaande verjaardag, maar ook zonder die aanleiding waren ze gegaan. Lekker er even uit, zinnen verzetten, genieten. Joke past op pa, komt allemaal goed. Maar terwijl de zaal nog nageniet van de zojuist afgelopen voorstelling komt er een medewerker van het theater naar mijn moeder en zus. Er is gebeld, of ze met spoed naar huis willen komen.

Joke heeft voor hete vuren gestaan, die is wel wat gewend. Dus als zij belt dan is het mis. Mijn vader heeft twee zware epileptische aanvallen gehad. De zwaarste tot nu toe. Schokken van 7.5 op de schaal van Richter. Joke heeft eerst haar collega Wilhelmien opgeroepen omdat ze dit alleen niet meer aankan. Ze vreest het ergste en besluit dan toch ook maar het theater te bellen. Laat ze snel naar huis komen.

Twee aanvallen kort op elkaar is vaker voorgekomen, maar nooit zo heftig. En later die nacht volgt een derde. De apotheker zegt later tegen mijn moeder: Drie keer zo zwaar, normaal gesproken overleeft een patiënt dat niet. Mijn vader wel, dit keer. Mijn vader is niet normaal, zo blijkt. Wisten wij allang, natuurlijk. De ouwe Beer is al een paar keer langs de afgrond gescheerd maar deze keer lijkt hij zelfs over de rand te zijn geduikeld en heeft hij zich nog maar net kunnen vastgrijpen. Het had niks gescheeld of hij was in de onpeilbare diepte verdwenen.

Meestal herstelt mijn vader vrij snel na zo’n zware aanval wel weer iets en heeft hij vaak zelfs even een korte opleving. Dat gebeurt nu niet. Het blijft spannend. Mijn moeder is flink van slag en mijn zus bewaakt het fort. Is het zover, dat mijn vader ‘de tijd uitgaat’ zoals ze in Twente zeggen? Zijn tijd is in ieder geval nog nooit zo dichtbij gekomen…

( wordt vervolgd)