Zorgen voor je moeder: ‘Licht uit’ #dementie

Moeder A.Bus“Wat zit je te denken ma?” vraag ik als ze al een paar minuten naar buiten staart. “Ik zit niet te denken” en dan zegt ze nog iets wat ik niet kan ontcijferen, met door haar zelf verzonnen woorden. De andere bewoners staren ook naar buiten of zitten te dommelen in hun stoel. Ze hebben net ontbeten en zijn in afwachting van de koffie.
Mama reageert niet echt enorm enthousiast als ik binnenkom. Alsof ik een van de verzorgers of een bezoeker ben. Nou, dan ga ik maar eerst even haar nieuwe kleding in de kast hangen. En meteen setjes maken, de verzorgers zijn meestal niet zo creatief, ma draagt toch wel vaak hetzelfde. En er is toch keus genoeg om een beetje leuk te variëren. Even later schuif ik naast ma aan de eettafel en staar mee naar buiten. “Goed dat je even gekomen bent” zegt ze. “Ga je zo weer naar school?”. Het wordt een rustig uurtje, erg spraakzaam is ze verder niet. Dus ik babbel maar wat in het wilde weg. Dat ik op vakantie ga en dat zij volgende week ook op vakantie gaat, lekker naar de Veluwe. Het landt niet. De verzorgster vertelt me dat ma’s vriendin, een van de andere bewoonsters, soms wat al te opdringerig en aanhankelijk doet naar mijn moeder. En dat ze daarom regelmatig bewust een beetje uit elkaar gehouden worden. Ma is namelijk niet altijd even blij met die aandacht, zegt ze. Op de achtergrond hoor ik mevrouw W. huilen, ze ligt nog op bed in haar kamer. Het gaat steeds slechter met haar. Toen mijn moeder net daar kwam wonen, was mevrouw W. een stevige en stoere dame, die nog kwiek en mobiel was, alleen elke middag net als mijn moeder onrustig was en naar huis wilde. Nu, een paar jaar later, zit ze in een rolstoel, is alles haar teveel, kan niet meer praten en doet elke aanraking zeer. Wat een triestheid! Ik hoop toch zo dat ma (en ons) zo’n traject bespaard blijft. Laat haar asjeblieft maar lekker uit het raam staren, eigengemaakte zinnen uitkramen en onrustig rondlopen elke middag. En dan hopen dat een keertje zomaar het licht een keer uitgaat…

Annette de Bus is nabestaandenbegeleider, fondsenwerver en tekstenmaker.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top